همه جای دنیا وقتی دو تیم بزرگ و مدعی در هر تورنومنت مقابل هم قرار می‌گیرند، فوتبال دوستان خود را برای تماشای یک جدال سراسر هیجان و جذاب آماده می‌کنند. اما در کشور ما معمولا بازی‌های حساس میان دو مدعی همیشگی، سرد و کسل کننده از آب در می‌آید، چرا که دو رقیب مستقیم و رو در رو بیشتر از داشتن انگیزه برد و شکست رقیب، از باخت خود  می‌ترسند.

اما بازی سپاهان و استقلال اینگونه نبود و دلیلش، حتما مشخص شدن تکلیف قهرمانی نیم فصل و جایگاه سپاهان در صدر جدول نبود. کیست که نداند این بازی -در هر تورنومنت و هر شرایط زمانی- روی اعتبار بازیکن و مربی و باشگاه تاثیر و هواداران از هر دو تیم فقط برد می‌خواهند.

استقلال و شخص سرمربی پرتغالی، نیاز به این سه امتیاز برای ماندن در کورس قهرمانی و روی نیمکت آبی‌ها داشتند و دیدیم ساپینتو از تمام داشته‌ها و پتانسیل فردی بازیکنانش، به همراه تجربه سال‌ها حضور در سطح اول فوتبال دنیا استفاده و با سیستم اولیه و تعویض‌هایش، هر دو نیمه را از محرم نوید کیا برد.

نیمه اول، با شروع حملات و رسیدن به گل اول بازی و پس از دریافت گل مساوی در گلدن تایم، جمع کردن تیم از نظر روحی با ترمیم ساختار دفاعی و نیمه دوم یا نیمه مربیان،  با زدن گل ۳ امتیازی در لحظاتی که دیگر فرصت برای جبران نبود.

پیروزی استقلال و شکست سپاهان در این مسابقه -که بسیار جذاب و سرشار از صحنه‌های هیجان انگیز بود- هم دلایل فنی داشت و هم روحی روانی؛ از دلایل فنی آن می‌توان به بازگشت ساپینتو به سیستم بازی با یک مهاجم و سپس تغییر سیستم بعد از یک ساعت اول بازی با دو مهاجم اشاره کرد و از جمله دلایل روحی روانی، تاثیر همزمان روی دو تیم.

همان قدر که افت عجیب استقلالی‌های سابق در ترکیب سپاهان و سایه سنگین باخت‌های خانگی قبلی در همین ورزشگاه برابر مدعیان روی سر و ساق بازیکنان میزبان سنگینی می کرد، بازیکنان مهمان مثل سرمربی خود انگیزه حفظ این شرایط را داشتند!

بازیکنانی که می‌دانستند اگر ساپینتو نباشد، هر مربی داخلی یا خارجی که بیاید شاید تا مدت‌ها دیگر به آنها فرصت بازی در ترکیب اصلی را ندهد و ترجیحش به ستاره های نامدار و کنار گذاشته فعلی باشد، پس خیلی بیشتر از صد توان خود را گذاشتند!

اینجا را بخوانید:  اعلام پنالتی و گل اول استقلال به سپاهان