کسی منکر حساسیت تقابل استقلال و سپاهان نیست. جدال بین دو مدعی مستقیم تمام جام‌ها و تورنومنت‌ها که فارغ از جایگاه جدولی، برای اعتبار خود در این گونه مسابقات به میدان می‌آیند. چه رسد به وقتی که هر دو تیم داعیه و شانس قهرمانی هم داشته باشند.

این مسابقه آخرین بازی دور رفت لیگ بیست و پنجم بود. سپاهان می‌توانست با این سه امتیاز فاصله خود با جدی‌ترین تعقیب کننده یعنی پرسپولیس را به عدد ۵ رسانده و استقلال هم برای بازگشت به کورس مجبور بود با سه امتیاز به تهران برگردد.

در این صحنه آلوز و صالح حردانی کارت گرفتند. آلوز راهش را کشید و رفت اما صالح حردانی اگر با ممانعت احسان حاج صفی -کاپیتان تیم رقیب- روبرو نمی‌شد، چه بسا با برخورد بعدی با مهندس پرتغالی سپاهان از زمین اخراج می‌شد.

حردانی دستش به آلوز نرسید، به جای آن چنان اعتراضی به داور مسابقه می‌کرد که شک نکنید هر کجای دیگر دنیا این مسابقه برگزار می‌شد، به خاطر این رفتار با داور کارت زرد دوم را می‌گرفت و اخراج می‌شد.

وقتی داوران ما در عرصه‌های داخلی با توجیه مدیریت مسابقه و برای حفظ جو ورزشگاه، قانون را ‌خیال می‌شوند نتیجه اتفاقات عرصه‌های بین‌المللی می شود. به یاد داریم همین صالح حردانی چطور در بیشکک تیم کشورمان را ۱۰ نفره کرد و برتری دو بر صفر ایران تبدیل به مساوی ۲-۲ شد که اگر گل سردار آزمون نبود، چه بسا صعود بعدی ایران به جام جهانی نیز به مشکل می‌خورد.

یا آریا یوسفی که در زمین بود و در فینال کافا دقیقه ۴ ایران را ده نفره کرد. اتفاق خطرناک این بازی و این صحنه، برخورد دوگانه داوران داخلی و خارجی در قبال تخلف بازیکنان است که در نهایت، کار دست نمایندگان کشورمان در رقابت‌های بین‌المللی -اعم از باشگاهی و ملی- می‌دهد.

اینجا را بخوانید: استقلال چطور سپاهان را در نقش جهان زمین‌گیر کرد؟