لورنز هارت زنده می‌شود؛ نگاهی به اجرای اسکار-پسند اتان هاوک در «Blue Moon»

با اعلام خبر اعطای جایزه «هنرمند برجسته» AIS به اتان هاوک در فوریه ۲۰۲۶، توجه‌ها بار دیگر به شاهکار اخیر او، فیلم «ماه آبی» (Blue Moon) جلب شده است. این فیلم که حاصل همکاری مجدد زوج هنری موفق لینکلیتر-هاوک است، روایتی تلخ و در عین حال شاعرانه از زندگی لورنز هارت، یکی از نوابغ موسیقی آمریکا است. لورنز هارت که نیمی از زوج افسانه‌ای “راجرز و هارت” بود، ترانه‌های جاودانه‌ای همچون My Funny Valentine و Blue Moon را خلق کرد، اما زندگی شخصی‌اش در سایه اعتیاد به الکل و افسردگی فرو رفته بود.

منتقدان و اعضای آکادمی، اجرای هاوک را یکی از بهترین‌های کارنامه هنری او می‌دانند. او برای ایفای این نقش، تغییرات فیزیکی و روحی عمیقی را متحمل شده است تا بتواند قامت کوتاه، انرژی عصبی و غم پنهان در چشمان هارت را به تصویر بکشد. جیم چابین، رئیس AIS، در توصیف این اجرا می‌گوید: «پس از بیش از چهار دهه فعالیت، او همچنان یکی از منعطف‌ترین و بااستعدادترین هنرمندان سینمای معاصر است.» این انعطاف‌پذیری در Blue Moon به اوج خود رسیده است؛ جایی که هاوک باید همزمان نقش یک نابغه شوخ‌طبع و یک انسان درهم‌شکسته را بازی کند.

داستان فیلم در یک شب سرنوشت‌ساز در سال ۱۹۴۳ می‌گذرد؛ شب افتتاحیه نمایش موزیکال اوکلاهما!، اولین همکاری ریچارد راجرز با اسکار همرستاین جدید، پس از جدا شدن از هارت. هاوک در این فیلم نقش مردی را بازی می‌کند که در رستوران معروف “ساردی” (Sardi’s) نشسته و در حالی که موفقیت شریک سابقش را نظاره می‌کند، با شیاطین درونی خود می‌جنگد. شیمی او با بازیگران دیگر و نحوه تعاملش با فضای بصری فیلم، دقیقاً همان چیزی است که نظر داوران جوایز لومیر را جلب کرده است.

جامعه تصویربرداری پیشرفته (AIS) که معمولاً بر جنبه‌های فنی سینما تمرکز دارد، با انتخاب یک بازیگر برای جایزه اصلی خود، پیامی مهم ارسال کرده است: تکنولوژی در خدمت احساس است. اجرای هاوک در بستری از طراحی دقیق صحنه و نورپردازی‌های اتمسفریک قرار دارد که حس انزوا و نوستالژی دهه ۴۰ میلادی را تقویت می‌کند. این جایزه، که تنها چند روز پیش از مراسم اسکار اهدا می‌شود، می‌تواند شانس هاوک را برای کسب مجسمه طلایی نیز افزایش دهد و بار دیگر ثابت کند که او استادِ نمایشِ آسیب‌پذیری مردانه در سینماست.