زیباترین آواز محمدرضا شجریان با شورانگیزترین شعر سعدی / دستم نمی رسد که بگیرم عنانِ دوست، رنجورِ عشقِ دوست چنانم که هر که دید

محمدرضا شجریان (1 مهر 1319 – 17 مهر 1399) موسیقی دان و خوانندهٔ موسیقی سنتی بود. شجریان در میان دوست داران خود با عنوان «استاد آواز ایران» و «خسروِ آواز ایران» شناخته می شود. بسیاری از مردم ایران او را مهم ترین چهرهٔ موسیقی ایرانی و یکی از نمادهای مهم فرهنگ و موسیقی ایران زمین می دانند. شجریان از آوازه ای بین المللی نیز برخوردار است. محمدرضا شجریان از بنیاد آقاخان، جایزهٔ خداوندگار موسیقی را دریافت کرده است و نامزد جایزه گرمی نیز بوده است.

ای پیکِ پی خجسته که داری نشانِ دوست

با ما مگو به جز سخنِ دل نشانِ دوست

حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بُوَد

یا از دهانِ آن که شنید از دهانِ دوست

ای یارِ آشنا عَلَمِ کاروان کجاست؟

تا سر نهیم بر قدمِ ساربانِ دوست

گر زر فدای دوست کنند اهلِ روزگار

ما سر فدای پای رسالت رسانِ دوست

دردا و حسرتا که عنانم ز دست رفت

دستم نمی رسد که بگیرم عنانِ دوست

رنجورِ عشقِ دوست چنانم که هر که دید

رحمت کند مگر دلِ نامهربانِ دوست

گر دوست بنده را بِکُشَد یا بپرورد

تسلیم از آنِ بنده و فرمان از آنِ دوست

گر آستینِ دوست بیفتد به دستِ من

چندان که زنده ام سرِ من و آستانِ دوست

بی حسرت از جهان نرود هیچ کس به در

الا شهیدِ عشق به تیر از کمانِ دوست

بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکرد

وآن کیست در جهان که بگیرد مکانِ دوست؟

اگر شما هم شعری حفظ هستید، خوشحال می شویم تجربه تان را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.