ادامه بی اعتنایی‌ها به عملکرد فوق العاده طیبی/ سوال مهم از AFC: کاپیتان ایران باید چه کار می‌کرد؟

 وقتی ستون گلزنان جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶ توسط کاربران و مخاطبان باز می شود، نام سه گلزن با تعداد گل برابر جلب نظر می‌کند؛ حسین طیبی، محمد عثمان تایلندی و شیمیزیو ژاپنی که هر کدام شش گل به ثمر رسانده‌اند. AFC که پیش‌بینی چنین مسئله ای را کرده بود، تای‌بریکِرها (قانون‌های رفع تساوی) را با تعاریف خود که می‌گویند وقتی در شرایطی که چند بازیکن در تعداد گل مساوی باشند، از معیارهای دیگری مانند پاس گل یا میانگین دقایق بازی برای هر گل در جمع بندی نهایی استفاده می‌کند، تعریف کرده بود. همه این‌ها یعنی بازیکن تایلندی که تنها در چهار مسابقه به میدان رفته بود و چهار گلش را در بازی با کویت بی نام و نشان زده است، کفش طلایی را به خود اختصاص می‌دهد.

این اتفاق، به رغم تمام نقدها، بازتابنده ادامه بی‌اعتنایی‌های کنفدراسیون فوتبال آسیا به عملکرد و دوران درخشان حسین طیبی است. در نگاه اول، قهرمانی تیم شمسایی، نشانگر حاکمیت ایران در فوتسال آسیا است ‌و به زحمت به یادآور می‌آوردیم که بازیکنی دور از پیراهن ایران به جایزه ای دست یافته باشد، اما امسال این انگاره پاره شده و عنوان بهترین دروازه‌بان و گلزن به سمت دیگری رفته است.

طیبی در آوردگاه بزرگ، به دلیل مصدومیت مجبور شد تا در دو بازی نخست گروهی از ماسک محافظ استفاده کند و به شدت از این موضوع رنج می‌برد. میانگین دقایق بازی سوپراستار برای جلوگیری از اسیب دیدگی پایین‌تر آمد، اما با این حال، او با نظم، انگیزه و عزمش برای بهترین بودن، عملکرد قابل توجهی در قهرمانی ایران ارائه داد و با شش گل، بهترین گلزن ایران شناخته شد.

اینکه جایزه آقای گلی به محمد عثمان و فنی‌ترین بازیکن به دیگر ستاره ایران سعید احمدعباسی تعلق گرفته، تصمیمی است که با تشخیص کمیته فنی مسابقات گرفته شده است. طیبی سه عنوان آقای گلی این رقابت‌ها را در کارنامه دارد و شاید اگر از خود او بپرسید، به یاد نمی‌آورد که به ترتیب چند مرتبه در آن‌ سال‌ها موفق به گلزنی شده است، اما همه این‌ها مشکلات AFC با کاپیتان ایران را پنهان نمی‌کند.

مسلما نباید او را بیش از حد نادیده‌ می‌گرفتند که گرفتند؛ او به عنوان اولین آسیایی جام دو گوش لیگ قهرمانان اروپا را بالای سر بُرد و با تک‌نوازی‌اش بهترین رأس اروپا لقب گرفت و در برهه ۱۲ ساله حضورش در بهترین لیگ‌های دنیا، تمامی جوایز فردی را چنگ زده و پنج بار پیاپی در سیاهه برترین‌های جهان جای گرفته، اما با وجود همه این‌ها جایزه مرد سال آسیا را در ویترین افتخاراتش خالی دیده می‌شود؛ روایتی که نشان می‌دهد هیچ عدالتی در میان نبوده است.

خوشبختانه انسان‌ها برای تعیین بهترین بودن از یک موهبت الهی بهره می‌برند و عملکردها را می‌بینند و بررسی می‌کنند: بله، دو چشم بینا!

ابوالفضل کریم آبادی