چگونه Sinners و One Battle After Another بدون ایجاد حساسیت کنار هم کمپین می‌کنند؟

وارنر برادرز امسال در موقعیتی کم‌سابقه قرار دارد: دو فیلم (One Battle After Another) از پل توماس اندرسن و (Sinners) از رایان کوگلر، هر دو از اصلی‌ترین مدعیان اسکار بهترین فیلم هستند. این موفقیت بزرگ، در عین حال چالشی جدی برای تیم‌های تبلیغاتی است؛ زیرا کوچک‌ترین نشانه از ترجیح یک فیلم می‌تواند حساسیت رأی‌دهندگان و عوامل فیلم‌ها را برانگیزد.

به همین دلیل، استودیو مجبور است برابری کامل را رعایت کند:  

– بودجه‌های کاملاً برابر (هرکدام بین ۱۴ تا ۱۶ میلیون دلار)  

– تعداد یکسان نمایش‌ها، تبلیغات و دعوت‌نامه‌ها  

– ترتیب و نحوه ذکر نام فیلم‌ها در بیانیه‌ها و مواد تبلیغاتی  

این سطح از دقت باعث شده روابط عمومی وارنر خود را «سوئیس» بنامد؛ بی‌طرفی کامل حتی در میزان تشویق هنگام مراسم‌ها.

تا پیش از اعلام نامزدهای اسکار، (One Battle After Another) پیشتاز مطلق بود و ۳۵ جایزه مهم منتقدان و انجمن‌ها را برده بود؛ روندی که تنها آثاری چون (Schindler’s List) و (The Social Network) تجربه کرده‌اند. اما همه‌چیز با اعلام نامزدی‌های اسکار تغییر کرد: (Sinners) با ۱۶ نامزدی تاریخی وارد میدان شد و رقابت را به یک «دوئل واقعی» تبدیل کرد؛ به‌ویژه با احتمال اینکه کوگلر بتواند نخستین کارگردان سیاه‌پوست برنده اسکار شود.

با وجود رقابت شدید، هر دو گروه فیلم‌سازان رابطه‌ای دوستانه دارند و هیچ‌کدام احساس نمی‌کنند استودیو طرف مقابل را ترجیح می‌دهد. این وضعیت یادآور فصل‌هایی است که یک استودیو دو مدعی اصلی داشت: مانند سرچ‌لایت در سال ۲۰۱۷ با (Three Billboards) و (The Shape of Water) یا پارامونت در ۱۹۷۴ با (The Godfather Part II) و (Chinatown).

اما تفاوت بزرگ امروز، هزینه‌های سرسام‌آور کمپین‌ها و نظارت دائمی رسانه‌ها و تحلیل‌گران است. هر حرکت، حتی ترتیب قرارگیری پوسترها، می‌تواند تعبیر شود.

این موفقیت عظیم در حالی رقم می‌خورد که وارنر برادرز در آستانه فروش احتمالی به نتفلیکس قرار دارد و برخی این فصل جوایز را «بهترین جشن خداحافظی ممکن» برای استودیو توصیف می‌کنند.