چگونه جیمی آدامز کوئنتین تارانتینو را در فیلم Only What We Carry جلوی دوربین آورد؟

جیمی آدامز، کارگردان پرکار سینمای مستقل بریتانیا، در گفت‌وگویی با ورایتی درباره فیلم جدیدش (Only What We Carry) توضیح می‌دهد؛ پروژه‌ای که سال‌ها ایده‌اش را در کشوی ذهن داشته اما اکنون، در دهه چهارم زندگی و با تجربه پدر بودن، معنای تازه‌ای برایش پیدا کرده است. او می‌گوید این فیلم واکنشی است به بازنگری امروز جامعه نسبت به هنرمندان بزرگ و رفتارهایشان؛ از وودی آلن و پیکاسو گرفته تا روایت‌های پشت‌صحنه «درخشش» استنلی کوبریک.

آدامز که به سبک بداهه‌پردازانه و الهام‌گرفته از موج نو فرانسه مشهور است، این بار گروهی چشمگیر از بازیگران را گرد هم آورده: سیمون پگ، شارلوت گینزبورگ، سوفیا بوتلا، لیزی مک‌آلپاین و مهم‌تر از همه، کوئنتین تارانتینو. او می‌گوید هرگز انتظار نداشت تارانتینو که پس از کنار گذاشتن پروژه «ماجراهای کلیف بوث» در دوره‌ای تأمل‌برانگیز قرار داشت، به دعوتش پاسخ دهد. اما دو هفته پس از ارسال طرح ۳۰ صفحه‌ای و نامه‌ای صمیمانه، درخواست یک تماس زوم دریافت کرد.

آدامز می‌گوید شنیدن صدای تارانتینو «مثل رفتن به دیزنی‌لند برای فیلمسازان» بود. تارانتینو که همیشه علاقه پنهانی به بازیگری داشته، با اشتیاق وارد پروژه شد و حتی برای شخصیتش جزئیاتی مانند «مچ شکسته» پیشنهاد داد و با گچ واقعی سر صحنه حاضر شد. آدامز او را «بازیگری استثنایی، کنجکاو و کاملاً همکاری‌جو» توصیف می‌کند.

فیلم تنها در شش روز و با یک دوربین در شهر ساحلی دوویل فیلمبرداری شد؛ شهری که در پایان تابستان خلوت بود و به گفته آدامز «مثل یک دکور سینمایی واقعی» به نظر می‌رسید. او فضای پشت‌صحنه را «اردوی تابستانی بدون هیچ خودبزرگ‌بینی» توصیف می‌کند؛ همه با هم غذا می‌خوردند و هیچ‌کس تریلر اختصاصی نداشت.

اکنون آدامز در مرحله تدوین است و از ۳۶ ساعت راش، فیلمی ۸۵ تا ۹۰ دقیقه‌ای خواهد ساخت. او می‌گوید شاید چالش بعدی‌اش این باشد که مارتین اسکورسیزی را هم جلوی دوربین بیاورد.