نقد و بررسی فیلم Heysel 85؛ وقتی فوتبال به میدان جنگ و سیاست تبدیل می‌شود

فوریه ۲۰۲۶ در جشنواره برلین، تئودورا آنا میهای با فیلم Heysel 85 ثابت کرد که سینما هنوز هم می‌تواند وجدان بیدار تاریخ باشد. این فیلم ۹۱ دقیقه‌ای، روایتگر ساعات پرالتهاب قبل و حین فینال جام باشگاه‌های اروپا در می ۱۹۸۵ بین یوونتوس و لیورپول در بروکسل است. میهای به جای روایت مستقیم ورزشی، دوربین خود را به پشت صحنه، اتاق‌های VIP و راهروهای تاریک ورزشگاه می‌برد تا نشان دهد چگونه نفس‌پرستی سیاستمداران و بی‌کفایتی مدیران، فاجعه‌ای انسانی را رقم زد.

ساختار هنری و بصری خیره‌کننده

یکی از نقاط قوت اصلی فیلم، استفاده از نگاتیو ۱۶ میلی‌متری است که به شکلی بی‌نقص با تصاویر آرشیوی تلویزیونی دهه ۸۰ میلادی ترکیب شده است. ماریوس پاندورو، فیلم‌بردار اثر، با استفاده از نماهای طولانی و دوربین پرتحرک، حس خفقان و اضطراب آن روز را به خوبی منتقل می‌کند. داستان از نگاه دو شخصیت اصلی روایت می‌شود: لوکا (با بازی ماتئو سیمونی)، خبرنگار ایتالیایی که برادر کوچکش در میان جمعیت است، و ماری (با بازی ویولت براکمن)، دختر شهردار و مشاور رسانه‌ای او که سعی دارد در دنیای مردانه و فاسد سیاست، حقیقت را آشکار کند.

ماری؛ قطب‌نمای اخلاقی در دنیای آشوب

فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های «ماری» توسط پدرش (شهردار دومونت با بازی جوس د پاو) نادیده گرفته می‌شود. شهردار به جای امنیت عمومی، نگران «وجهه سیاسی» و پذیرایی از مقامات ایتالیایی است. میهای با تمرکز بر نگاه زنانه ماری، به نقد سیستم‌های سرکوبگر و زن‌ستیز در دنیای ورزش و سیاست می‌پردازد. اگرچه برخی منتقدان معتقدند تمرکز بر تم‌های فمینیستی گاهی از ابعاد وسیع‌تر فاجعه می‌کاهد، اما همین نگاه شخصی است که به فیلم هویت می‌بخشد. در سالی که جهان خود را برای جام جهانی ۲۰۲۶ آماده می‌کند، این فیلم هشداری جدی درباره فساد در نهادهای ورزشی مثل فیفا و عواقب نادیده گرفتن امنیت هواداران است.