آفتاب نو – مجله مهر: ماجرای تجمع مونیخ فقط یک گردهمایی کمجمعیت نبود؛ یک نشانه بود. نشانه جریانی که انگار سالهاست به تحقیر عادت کرده و حتی با آن کنار آمده است؛ آدمهایی که به قول خودشان میتوانند با حقوق یک ماهشان در دل اروپا بهترین ماشین را بخرند و از آن سوی آبها به هموطنان داخل وطن فخر بفروشند!! اما برای رساندن خودشان به اتوبوسهای مونیخ باید از این و آن در فجازی پول و مساعده بگیرند. اینگونه است که میبینیم این جریان انگار تحقیر بخشی از وجودشان شده؛ تاجایی که اگر سیاستمدار دیوانهای مثل ترامپ در آن سوی دنیا به هوادارانش بگوید «گله و رمه»، نه دلخور میشوند و نه فاصله میگیرند، حتی باز هم برایشان کف میزنند، باز با آنها عکس یادگاری میگیرند و باز هم امیدشان را به همان تحقیرکننده گره میزنند.
ترامپ با همان ادبیات تاجرانه و از بالا به پایینش، هیچوقت ایرانیها را جدی نگرفت. اما برای بخشی از سلطنتطلبان، مهم نبود. مهم این بود که شاید یک امضا، شاید یک فشار، شاید یک حمله، آنها را یک قدم به رؤیای قدرت نزدیکتر کند. نگاه به همه اِلمانهای دیروز مونیخ که سوژه کاربران فضای مجازی شد پر است از تناقضهای عجیب از شاهزاده آریاییشان که حتی فارسی حرف زدن بلد نیست! تا شاه مجازی که از ترس پشت شیشههای ضد گلوله سخنرانی کرد تا مردمانی که جای پرچم کشور خودشان پرچم اسراییلی را روی دوششان گرفتند که چند ماه پیش خاک کشورشان را مورد هدف قرار گرفت. جماعتی که به قول خودشان عزادار بودند اما بساط رقص و عیش و بزمشان برپا بود. گروهی که اگر خوب براندازشان کنی میبینی نه دغدغه خاک میدانند و نه از حراج کردن وطنشان در ینگه دنیا باکی دارند. شاید برای همین هم دیروز تا دلتان بخواهد سوژه شبکههای اجتماعی شدند و کاربران ایرانی دربارهشان حرف زدند.
یکی از نظرات متعددی که در فضای مجازی اتفاق افتاد مقایسه جمعیت طرفداران پهلوی با تجمعات معمولی و غیرسیاسی ایران در بسترهای کوچکتر بود. کاربرانی که معتقد بودند اپوزسیون سلطنتطلب علی رغم همه تبلیغات و فراخوانها حتی توان جمع کردن یک جمعیت نسبتا چشمگیر را هم نداشته است.
اما در کنار همه اظهار نظرها یکی از نقطه نظرات مهم در فضای مجازی مربوط به این ماجراست که رخداد یک انقلاب نیازمند فاکتورهای مهمی همانند داشتن یک بدنه نخبگانی است چیزی که یکی از بزرگترین خلاهای طرفداران ربع پهلوی به شمار میآید شاید برای همین است که عدهای در واکنش به تجمع مونیخ نوشتند: انقلاب ۵۷ با مطهری و بهشتی بود، انقلاب اینا با ارژنگ امیرفضلی و احسان کرمی دنیا داره به کجا میره.
یکی از چیزهایی که بسیاری نسبت به آن واکنش نشان دادند سخنرانی ربع پهلوی در پشت شیشه ضدگلوله بود. تا جایی که پیش از این بسیار از طرفداران او به پروتکلهای امنیتی مسئولان ایرانی اعتراض میکردند حالا مجبور بودند سخنرانی لیدر خودشان مقابل یک اجتماع کوچک چندهزار نفری را از پشت شیشه ضدگلوله بشنوند.
یکی دیگر از ویژگیهای بارز اپوزسیون خارج نشین و سلطنتطلب خوش خیالی است تا جایی که این جماعت در تصورات خودشان نه تنها رضا پهلوی را به آرزوی دیرینهاش رساندند که حتی حالا دنبال تقدیر و ستایش دخترش هستند همان ولیعهدشان که به قول خودشان حتی بلد نیست زبان اصیل کشورش یعنی فارسی را صحبت کند.
یکی دیگر از کاربران هم گفته، اگر مسعود روشنپژوه تو مونیخ مسابقه محله برگزار میکرد باز بیشتر میاومدن.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0