مشکل پرسپولیس شناسایی شد

 بررسی فنی بازی‌های اخیر پرسپولیس نشان می‌دهد مدافعان میانی این تیم در اجرای بازی با خط دفاعی بالاتر و مشارکت در پیشروی تیم، عملکرد مطلوبی نداشته‌اند؛ مسئله‌ای که باعث عقب‌نشینی ناخواسته کل بلوک دفاعی و افزایش عمق تیم شده است.

پیامد مستقیم این وضعیت، عقب رفتن هافبک دفاعی برای پوشش فضای بین مدافعان میانی است. هرچند این تصمیم در ظاهر برای بستن کانال‌های نفوذ ضروری به نظر می‌رسد اما در عمل فضای جلوی محوطه جریمه را خالی می‌کند؛ همان منطقه‌ای که اغلب خطرناک‌ترین ضربات از آن شکل می‌گیرد.

با عقب‌نشینی هافبک دفاعی، خط میانی از خط حمله جدا می‌شود و فاصله‌ای به وجود می‌آید که گردش توپ را کند و کم‌اثر می‌کند. در چنین شرایطی مهاجمان یا مجبور به عقب آمدن برای دریافت توپ می‌شوند یا در انزوا چشم‌انتظار ارسال‌های بلند و کم‌دقت می‌مانند. حاصل این روند، کاهش محسوس خلق موقعیت، افت پاس‌های عمقی مؤثر و از بین رفتن ریتم تهاجمی تیم است.

وینگرها نیز در این ساختار به بازیکنانی جزیره‌ای تبدیل شده‌اند؛ آن‌ها توپ را در کناره‌ها دریافت می‌کنند اما به دلیل نبود حمایت در نیم‌فضا و فاصله زیاد با مهاجمان، ناچار به حرکات فردی یا ارسال‌های کم‌ثمر می‌شوند؛ اتفاقی که عملاً تنوع حملات پرسپولیس را محدود کرده است.

نمونه عینی این نقیصه را می‌شد در دیدار مقابل گل‌گهر سیرجان مشاهده کرد؛ جایی که دریافت سه گل مشابه از پشت محوطه جریمه نه حاصل اشتباهات فردی مقطعی، بلکه نتیجه تداوم همین مشکل تاکتیکی بود. سرخ‌پوشان در آن مسابقه نتوانستند خطوط خود را فشرده نگه دارند، در بازگشت به دفاع دچار تأخیر بودند و در فاز تهاجمی نیز پیوستگی لازم را نداشتند.

به نظر می‌رسد تا زمانی که مشکل قلب دفاع و تبعات زنجیره‌ای آن بر آرایش تیمی برطرف نشود، هرگونه تغییر در سایر خطوط بیشتر مُسکنی مقطعی خواهد بود تا راهکاری پایدار برای خروج از بحران.