وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا

در میان هول و هراس و وحشت حاکم بر عرصهٔ محشر، آنها که ایمان راسخ به خدا داشتند و در زندگی خویش، به غیر «او» امید و تکیه نکردند؛ در آرامشی بسیار و برکنار از صعوبت‌های مردافکن و کمرشکن قیامت، این روز حساب را پشت سر می‌گذارند و به سوی بهشت جاودان‌ ره می‌سپارند.

امروز هم در این وانفسای جنگ شدید رسانه‌ای و فضاسازی‌های ترکیبی دشمنان، هر کس که به دنیای فانی و ظواهر فریبندهٔ آن وابسته و دلبسته‌تر باشد و بذر یاد پروردگار عالم را در خاک جانش پراکنده نسازد؛ از آثار اضطراب -این بیماری بزرگ دوران پرالتهاب تجدّد- بی‌بهره نخواهد ماند!

روزهای پیاپی در معرض جمله‌ای پرتکرار هستیم که کسانی مضطربانه می‌پرسند: چه خواهد شد؟!… 
…و جواب این سؤال چیزی جز ارجاع دادن به «ارادهٔ الهی» نیست… همان می‌شود که آفریدگار جهان تقدیر فرموده است. 

اگر در آینهٔ افکار، چنین انگارهٔ آلوده به تردیدی انعکاس یابد که طغیانگری قدرت‌ها حدّ یقفی ندارد!… خطایی بزرگ در فهم مفهوم «توحید» واقع شده است… زیرا قدرتمندان خدانشناس، در نهایت ضعف و ذلت و زبونی و حقارت اند و اینان -بندگان پرادّعای در بند شیاطین- را هیچگاه یارای عرض اندام و خودنمایی در برابر ذرّه‌ای از اقتدار غیرقابل وصف حضرت ربوبی نیست. 

باید به زورگویان و سلطه‌گران دنیای استکبار نهیب زد و گفت: نه قدرت شما از فراعنه بیشتر است و نه ثروت‌تان از قارون‌ها، اما ویرانه‌های بجای مانده از قصرهای آنان اگر زبان داشتند تا سخن بگویند، به ما از داستان پرعبرت اضمحلال و نابودی این قبیلهٔ گمراه و ظالم و خودشیفته حرف می‌زدند و حقیقتی را که‌ زورمندان زیاده‌خواه می‌خواهند از دیدگان مسحور فرزندان آدم پنهان سازند را آشکار می‌نمودند.

این آیات شریف سورهٔ آل عمران را یکبار دیگر مرور کنیم تا معنای آزمون‌های بندگی آخرالزمان را بهتر ادراک نماییم:
وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿۱۳۹﴾
و اگر مؤمنيد سستى مكنيد و غمگين مشويد كه شما برتريد (۱۳۹)
إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاءَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ﴿۱۴۰﴾
اگر به شما آسيبى رسيده آن قوم را نيز آسيبى نظير آن رسيد و ما اين روزها[ى شكست و پيروزى] را ميان مردم به نوبت مى‌ گردانيم [تا آنان پند گيرند] و خداوند كسانى را كه [واقعا] ايمان آورده‌ اند معلوم بدارد و از ميان شما گواهانى بگيرد و خداوند ستمكاران را دوست نمى دارد (۱۴۰)
وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ ﴿۱۴۱﴾
و تا خدا كسانى را كه ايمان آورده‌ اند خالص گرداند و كافران را [به تدريج] نابود سازد (۱۴۱)
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ ﴿۱۴۲﴾
آيا پنداشتيد كه داخل بهشت مى ‌شويد بى‌آنكه خداوند جهادگران و شكيبايان شما را معلوم بدارد (۱۴۲)