روزنوشت| خواست FIFA، حرف AFC

جامعه ورزشی آفتاب نو:

آفتاب نو/ اردشیر لارودی؛ ما چرا به خودمان می‌گیریم؟ ما چرا خود را هدف و نشانه هر هشداری که داده می‌شود، از سوی مراکز مدیریتی ورزش حرفه‌ای و اداره‌کنندگان فوتبال جهان می‌دانیم؟
فیفا، به باید‌هایی که همه اعضای فدراسیون جهانی فوتبال، ناگزیرند از رعایت «تک‌تک» آنها، اشاره می‌کند! FIFA در این توصیه‌ها، به عواقب بی‌توجهی هم، از هر سوی که باشد و از هر جانب که سر بزند، نیز می‌پردازد، ما چرا به خود می‌گیریم؟ ما چرا از هر سخن عام و از هر تصمیم عمومیت‌یافته‌ای، به نحوی ویژه باید نگران شویم؟ این روحیه چگونه پدید آمده؟ این دغدغه و بیم بر اساس کدام قرینه‌ای باید به شکل خاص و به طور اخص دامنگیر ما شود؟
فارغ از اینکه فواید بیشتر یا کمتر خواسته‌های AFC و دستورالعمل‌های FIFA چگونه با شیوه مدیریتی فوتبال ایران – که در مواردی هم اشکالات زحمت‌آفرینی را متوجه لیگ برتر و نیز شیوه اداره تیم ملی و تیم امید و… سایر دوایر می‌کند- فوتبال ایران و لیگ برترش، از قدرت اجرایی به مراتب کارسازتری برخوردار می‌شود! مثلاً با رعایت مقررات فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا، بسیاری از اشکالات واقعاً موجود که در تمام فدراسیون‌های ملی، با شدت و ضعف بیشتر یا کمتری وجود دارد، کم‌اثرتر و قابل هدایت در بستری مناسب‌تر می‌شود! در این صورت ما چرا باید بترسیم؟ چرا جوری با این قوانین عام روبه‌رو می‌شویم که گویا ما را آماج حملات خود قرار داده است؟
ذوب‌آهن و دستی که خالی شد!
بازی ذوب‌آهن و الاتحاد را دیدیم! مسابقه‌ای که در پایان به سود الاتحاد تمام شد! نمایشی که موقعیت امروزی فوتبال ایران را در پهنای آسیا و در منطقه خاورمیانه، به تماشا می‌گذارد!
آیا نحوه بازی و نتیجه آن، هشداردهنده نبود؟ آیا ذوب‌آهن، نسبت به روز‌های نخستین همین مسابقه‌های آسیایی، به شکلی محسوس عقب‌نشینی نکرده است؟ آیا تنی چند از «رفته»‌های ذوب‌آهن، جایشان در تیم امروزی، خالی نیست؟ و آیا این واقعیت که قاسم حداد‌ی‌فر، از همه شاخص‌تر بود، معنای ویژه‌ای ندارد؟
پرسش‌هایی از این دست پرشمارند که جواب می‌طلبند! که جواب‌های درست و دقیق و بر مبنای مطالعه و تحقیق را طلب می‌کنند! ذوب‌آهن، البته که از لحاظ بازی گروهی و عملکرد تیمی، به هیچ روی عقب‌تر از سال پیش نیست، ولی ارزش‌های فردی تک‌تک نفرات و «فردیت» بازیکنان خود یکی از عوامل مؤلف و اهرم‌های تأثیرگذارند!
ذوب‌آهن که عنوان تنها نماینده ایران در لیگ آسیا را به خود اختصاص داده است، در فعل و انفعالات فصل پرمکافات یارگیری و تقویت خویش، نه آنطور حرکت کرده است که باید! ذوب‌آهن نفراتی را از دست داده است که جانشین‌های هم‌وزن و هماوردی، یا ندارند، یا کم دارند و به هر حال، نصیب تیم آقای سعید آذری نشده است! تیم آقای آذری، که نمایندگی می‌کند «دار و ندار» لیگ برتر را، فرامی‌خواند‌مان که به هوش باشیم! همان‌طور که پرسپولیس و استقلال هم در مراحل اولیه باید نشانه‌های عقب نشستن در لیگ آسیا را، روی پوست و گوشت خود، حس کرده باشند!
فرار اول را چه کسی آغاز می‌کند؟
 فوتبال داغ شد! حرف‌مان از فوتبال ایرانی است و مرادمان فوتبالی که در لیگ برتر، جریان دارد! قرعه‌کشی، فصل جدیدی را باز کرد و محاسبه‌گری‌های رایج، سرخ‌ها را با آبی‌ها مشغول می‌کند تا امسال این دل‌مشغولی، فرار کردن و از دسترس خارج شدن سپاهان را و شاید یحیی و نیز تراکتور آقای دنیزلی را موجب شود!
آری، سپاهان گوش خوابانده است و تیمی ششدانگ درست کرده که می‌تواند از هفته اول، بلکه از همین امروز، در فضای مجازی، غوغایی را موجب شود! غوغای توقعات! غوغای طلب کردن و مطالبه‌گری‌ها!
فوتبال داغ شد، در بوشهر، شاهین می‌آید- یعنی آمده است- که حق موزون‌تر و آهنگین‌ترین رفتار گروهی و جمعی را بدهد! ویسی باید با خلوص خودویژه‌اش پا به میدان بگذارد، ولی هر شیری که شیر نیست و هر بادیه‌ای هم بادیه نیست! شاهین بوشهر باید هم شاهین‌وار بلند بپروازد و هم مثل شیر و دریادلی باشد که قدرتش را از روح صحرا و بادیه‌ها می‌گیرد!
داغی فوتبال، داغ می‌کند دل فوتبال هنری آبادان را و نیرو می‌بخشد به تیم فولاد هم، بازی تکنیکی اهواز، خواسته‌های حرکت‌محور جواد نکونام! در مازندران هم، دل‌مان به نساجی خوش است که باید خواست‌اندیش‌تر از این می‌شد! مازندران باید مازنی می‌شد! خالص و تمام‌عیار مازنی!

منبع خبر: خبر ورزشی

آخرین اخبار ورزشی را در جامعه ورزشی آفتاب نو بخوانید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


3 + = 5

عضو کانال ایتا شوید