باشگاه خبرنگاران جوان– گاهی زبان به ابزاری برای فاصله‌گیری تبدیل می‌شود، در حالی که امام رضا (ع) با تأکید بر «بیان حقیقت با مهربانی و عقل» الگویی ارائه می‌دهند که در آن گفت‌و‌گو، پیش از تأثیرگذاری بر عقل، دل‌ها را آرامش می‌بخشد. مناظرات ایشان نه سکویی برای برتری، که پلی برای همدلی بود؛ همگام با سخن قرآن که نیکوکاری با همه انسان‌ها، از خانواده تا غریبه، را نشانه ایمان و دوری از خودستایی می‌داند (سوره نساء: ۳۶). این نگاه، بازگشتی به ارتباطی انسانی و عقلانی است؛ جایی که کلمات، سازنده وحدت هستند.

۱. گوش دادن واقعی: هنری که مُهمَل مانده 

امام رضا (ع) تا آخرین کلمه طرف مقابلشان را با حوصله می‌شنیدند، چون می‌دانستند گوش دادن، احترام به انسانیت دیگری است. این گوش‌سپاری واقعی، به مخاطب احساس ارزشمندی می‌داد و او را از حالت تدافعی به حالت گفت‌و‌گو و تعامل می‌آورد. امام با این رفتار، به‌روشنی نشان می‌دادند که شنیدن، بخشی از اقامه حق است؛ پیش از پاسخ باید فهمید. وقتی بی‌حوصلگی نکنیم و واقعاً به دیگران گوش دهیم، فضایی برای درک متقابل ایجاد می‌شود.

در دنیایی که همه عجله داریم «حرف خودمان» را بزنیم، امام (ع) به ما می‌آموزند که گاهی سکوت، بهترین پاسخ است. این سکوت، دیوار‌های دفاعی طرف مقابل را سست می‌کند و راه را برای حقیقت هموار می‌سازد. حتی پیامبر (ص) فرموده‌اند: «بهترین شما کسی است که بهترین رفتار را با مردم داشته باشد.»

خواه در خانه با خانواده، در محل کار یا حتی در شبکه‌های اجتماعی، ابتدا گوش دهید، بعد پاسخ دهید. این کار نه ضعف، که هوشمندی است.

۲. تعصب را کنار بگذارید: دانش، دشمن جهل است 

تعصب زمانی پا می‌گیرد که دانش ناقص باشد. امام رضا (ع) به خاطر آگاهی کامل از قرآن، احادیث و حتی دین دیگران، هیچ‌گاه نیازی به توهین یا فریاد نداشتند. قرآن می‌گوید: «اگر از خدا پروا دارید، برای شما [نیروی]تشخیص [حق از باطل]قرار می‌دهد.» (انفال، ۲۹) پروا از خدا، قلب را پاک و ذهن را شفاف می‌کند.

امام (ع) با منطق و برهان صحبت می‌کردند، نه با احساسات. مثل پزشکی که دارو را با دقت تجویز می‌کند، ایشان هم حقیقت را با دلایل محکم ارائه می‌دادند. پیامبر (ص) هم فرموده‌اند: «همه مردم را نمی‌توان با یک روش هدایت کرد.»

قبل از صحبت کردن، از خود بپرسیم: «آیا این حرفم بر اساس دانش است یا پیش‌داوری؟» تعصب را کنار بگذاریم؛ گفت‌وگوی واقعی زمانی شکل می‌گیرد که هر دو طرف برای یافتن حقیقت همکاری کنند.

۳. حقیقت را همراه با مهربانی بیان کنید 

امام رضا (ع) مثل یک معلم مهربان، حقیقت را با زبانی متناسب با مخاطب می‌گفتند. با یهودیان از کتاب مقدس، با مسلمانان از قرآن، و با فلاسفه از منطق استفاده می‌کردند. چرا؟ چون می‌دانستند: «دعوت به راه پروردگارت را با حکمت و پند نیکو انجام ده» (نحل، ۱۲۵).

گاهی یک داستان ساده یا مثال روزمره، تأثیرش بیشتر از صد استدلال پیچیده است. امام (ع) می‌دانست که حقیقت مثل بذر است؛ اگر خاکِ قلب آماده نباشد، رشد نمی‌کند.

۴. حتی در اختلاف، احترام را فراموش نکنید 

هرگز در مناظرات امام رضا (ع) کلمه توهین یا تحقیر شنیده نمی‌شد. ایشان می‌دانستند ارزش انسانی هر فرد بالاتر از اختلاف نظرهاست. قرآن می‌فرماید: «ما شما را به صورت ملت‌ها و قبیله‌های مختلف آفریدیم تا یکدیگر را بشناسید» (حجرات، ۱۳).

وقتی طرف مقابل حس کند که احترامش حفظ شده، حتی سخت‌ترین نقد را می‌پذیرد. پیامبر (ص) فرموده‌اند: «مؤمن برای مؤمن مثل آینه است»؛ یعنی عیب را نشان می‌دهد، اما با محبت.

۵. در طوفان اختلاف، آرامش خود را حفظ کنید 

حتی در سخت‌ترین بحث‌ها، امام رضا (ع) با آرامش صحبت می‌کردند. این آرامش نشانه یقین به حق بود، نه ضعف. قرآن می‌فرماید: «آمادگی خود را کامل کنید» (انفال، ۶۰) و قوی‌ترین سلاح همین آرامش است.

وقتی شما آرام باشید، طرف مقابل هم از حالت دفاعی خارج می‌شود. پیامبر (ص) فرموده‌اند: «آرامش، بخشی از ایمان است.» صاحب حق نیازی به فریاد ندارد؛ نور حقیقت خودش راهش را می‌سازد.

منبع: خبرآنلاین