پرسپولیس در دو سال اخیر بیش از هر چیز از یک نقطه ضربه خورده؛ نقلوانتقالات. تیمی که زمانی با خریدهای هدفمند و ستارههای تأثیرگذار شناخته میشد، حالا با جذب بازیکنان معمولی به تدریج از سطح مدعی فاصله گرفته و به تیمی تبدیل شده که از نظر کیفی برتری محسوسی نسبت به رقبا ندارد.
این روند نهتنها متوقف نشد، بلکه در فصل جاری هم تکرار شد؛ هم در تابستان و هم در زمستان. پرسپولیس در نیمفصل سه بازیکن به خدمت گرفت اما در عمل فقط سرگیف توانسته کیفیت قابل قبول و اثرگذاری نشان دهد. سایر خریدها یا نتوانستهاند خودشان را تحمیل کنند یا آنقدر معمولی بودهاند که تفاوتی در سطح تیم ایجاد نکردهاند. طبیعی است وقتی تقویت واقعی اتفاق نیفتد، تیم در کورس قهرمانی هم دچار افت شود.
همین مسئله به یکی از جدیترین انتقادها علیه مدیران باشگاه و البته کادرفنی تبدیل شده است. هواداران میپرسند چگونه تیمی با ادعای قهرمانی، در پنجرههای نقلوانتقالاتی متوالی نمیتواند نیازهایش را بهدرستی برطرف کند؟ چرا جای خالی بازیکنان تأثیرگذار با نفراتی پر میشود که در حد ترکیب اصلی نیستند؟
اظهارنظر اخیر اوسمار ویرا هم به این بحث دامن زد. او گفت بازیکنانی که جذب شدهاند با نظر او بودهاند، اما در همان لیست گزینههای دیگری هم وجود داشته که جذب نشدند و دلیلش را نمیداند؛ شاید مسائل مالی. جملهای کوتاه اما معنادار که بسیاری آن را کنایهای مستقیم به مدیریت دانستند. برداشت روشن از این صحبتها این است که اوسمار گزینههای باکیفیتتری مدنظر داشته اما باشگاه نتوانسته یا نخواسته آنها را جذب کند.
وقتی کیفیت ورودیها پایینتر از سطح انتظار باشد، خروجی تیم در زمین هم افت میکند. پرسپولیس امروز تاوان تصمیمهایی را میدهد که در اتاقهای مذاکره گرفته شده؛ جایی که اگر تقویت درست انجام نشود، هیچ سیستم فنی و تاکتیکی نمیتواند معجزه کند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0