به گزارش خبرگزاری تسنیم، در اغلب رتبه‌بندی‌های رانندگان فرمول یک، نام مکس فرستاپن بدون چون‌وچرا در صدر قرار می‌گیرد اما اگر تمام رقابت‌های سطح اول ورزش‌های موتوری و موتورسیکلت را در نظر بگیریم، آیا واقعاً راننده ردبول بهترینِ مطلق است؟ به هر حال، ما بازگشت خیره‌ کننده مارک مارکز، نهمین قهرمانی باورنکردنی سباستین اوژیه و سلطه بی‌چون‌وچرای الکس پالو در ایندی‌کار را هم داشته‌ایم. پس پرسش اصلی این است: چه کسی قوی‌ترین فصل 2025 را پشت سر گذاشت؟

مکس  فرستاپن

چه تعقیب و گریز نفس‌گیری! فرستاپن موفق شد فاصله قابل توجه خود با پیاستری را به‌ طور چشمگیری کاهش دهد اما متأسفانه برای او، لاندو نوریس نیز همزمان به اوج آمادگی خود رسید. در نتیجه، یکی از بزرگ‌ترین بازگشت‌های تاریخ فرمول یک ناتمام ماند. با این حال، این واقعیت چیزی از ارزش‌های فصل بسیار قدرتمند مکس کم نمی‌کند؛ حتی با وجود لحظه‌های تلخی مانند تصادف جورج راسل در بارسلونا که به بهای سنگینی برای او تمام شد.

سباستین اوژیه

نمونه‌ای دیگر از عظمت در دنیای مسابقات در سال 2025. اوژیه که ترجیح می‌دهد وقت خود را بیش از هر چیز با خانواده‌اش بگذراند، تنها در 11 مسابقه از 14 راند رقابت‌های قهرمانی رالی جهان شرکت کرد و با این حال، برای نهمین بار قهرمان جهان شد! فرمول موفقیت او ساده بود: شش پیروزی و 10 سکو از 11 حضور ممکن. سباستین همچنین در فینال فصل در عربستان عملکردی هوشمندانه داشت؛ جایی که برخلاف بسیاری از رقبا، خودرویش را سالم نگه داشت و امتیازهای طلایی را به حساب خود واریز کرد.

مارک مارکز

پس از سال‌ها مصدومیت پیاپی و فصل‌های ناامیدکننده پایانی با هوندا، بسیاری تصور می‌کردند دوران مارک مارکز به پایان رسیده است؛ سلامتی رو به افول، انگیزه کم‌رنگ و ظهور نسل جدید قهرمانان در موتوجی‌پی اما به محض آن‌که این اسپانیایی صاحب یک موتورسیکلت کارخانه‌ای به‌روز دوکاتی شد، پرسش کاملاً عوض شد: «رقبا کجا هستند؟!» مارکز در فصل 2025 بی‌رحمانه مسلط بود: 11 پیروزی در 18 مسابقه ابتدایی و قطعی کردن عنوان قهرمانی پس از 19 راند از مجموع 24 مسابقه. موتوجی‌پی در سال 2025 بیش از هر چیز صحنه نمایش مارک بود و دیگران صرفاً نقش مکمل را ایفا می‌کردند.

روبرت کوبیکا

او سرانجام به آنچه شایسته‌اش بود رسید. پس از آن‌که به دلیل مصدومیت شدید دست، رؤیای قهرمانی در فرمول یک را از دست داد، راننده لهستانی موفق شد 24 ساعت افسانه‌ای لمانس را فتح کند؛ مسابقه‌ای که پیروزی در آن از بسیاری جهات حتی معتبرتر از عنوان قهرمانی استقامت جهان محسوب می‌شود. بدون کم‌اهمیت جلوه دادن نقش هم‌تیمی‌هایش در فراری باید تأکید کرد که کوبیکا در لمانس عملکردی استثنایی داشت. میانگین زمان دورهای او سه دهم ثانیه سریع‌تر از نزدیک‌ترین هم‌تیمی‌اش، آنتونیو جیوویناتزی، بود؛ آماری که به‌ خوبی گویای کیفیت رانندگی اوست.

الکس پالو

راننده اسپانیایی‌ که هرگز نتوانست با مک‌لارن راهی فرمول یک شود، در آن سوی اقیانوس اطلس به سلطه خود ادامه داد. خبر بد برای رقبا این‌جاست که پالو حتی ضعف دیرینه‌اش را هم برطرف کرد: او در سال 2025 برای نخستین بار در دوران حرفه‌ای خود فاتح ایندی 500 شد. الکس در 17 مسابقه، هشت پیروزی و 13 سکو به دست آورد؛ آماری خیره‌کننده در رقابتی که حتی یک قهرمانی هم دستاوردی بزرگ محسوب می‌شود.

شارل لکلرک

راننده موناکویی بدون در اختیار داشتن خودرویی در حد قهرمانی تقریباً هر کاری که از دستش برمی‌آمد انجام داد. نتایج او بارها لوئیس همیلتون را تحت فشار قرار داد و نشان داد که فراری، دست‌کم در حال حاضر بیش از آن‌که تیم قهرمان هفت‌ دوره جهان باشد، تیم لکلرک است. افزون بر این، شارل احتمالاً زیباترین و جسورانه‌ترین سبقت فصل فرمول یک را نیز به نام خود ثبت کرد.

لاندو نوریس

قهرمان همیشه قهرمان است. فصل نوریس پر از پرسش و تردید بود، اما در لحظه‌های سرنوشت‌ساز، لاندو عملکردی درخشان از خود نشان داد. او به‌ طور پیوسته نتایج قابل اتکایی کسب کرد، احساساتش را تا حد ممکن مهار کرد و هر زمان که لازم بود به‌ ویژه در نبردهای درون‌تیمی سرسختی و بلوغ لازم را به نمایش گذاشت.

دنی هملین

قوانین پلی‌آف ناسکار و نگاه کلی آمریکایی‌ها به مسابقه، بار دیگر بی‌رحمانه جلوه کرد. هملین در مسابقه پایانی فصل قوی‌ترین راننده میدان بود و شایستگی کسب نخستین عنوان قهرمانی دوران حرفه‌ای خود را داشت اما ترکیدن لاستیک خودروی ویلیام بایرون باعث رفتن مسابقه به وقت اضافه شد؛ جایی که تصمیم اشتباه برای تعویض هر چهار لاستیک، هملین را به عقب راند و در نهایت قهرمانی را از او گرفت. بدون جام اما با جایگاهی کاملاً شایسته در این رتبه‌بندی.

اسکار پیاستری

راننده استرالیایی بخش تعیین‌کننده فصل را با چند اشتباه جدی از دست داد اما نباید فراموش کرد که برای مدت طولانی، این او بود که در مک‌لارن برتر به نظر می‌رسید و با ثباتی مثال‌زدنی رانندگی می‌کرد؛ گویی هیچ فشاری را حس نمی‌کند. از سوی دیگر، «قوانین پاپایا»  نه‌ تنها همواره عدالت را در تیم برقرار نکرد، بلکه در مواردی به‌ وضوح به ضرر پیاستری تمام شد.

لئوناردو فورنارولی

قهرمانی در فرمول 2 در نخستین فصل حضور، خود به‌ تنهایی بلیت ورود به جمع بهترین‌های سال است. فورنارولی این عنوان را با اختلاف 36 امتیاز نسبت به نزدیک‌ترین رقیبش به دست آورد. هرچند دوست داشتیم پیروزی‌های بیشتری در مسابقه اصلی از او ببینیم اما سه مقام دوم و ثبات بالایش، جایگاه او را در این رتبه‌بندی کاملاً توجیه می‌کند.

جورج راسل

پس از جدایی همیلتون و تصمیم مدیران مرسدس برای استفاده از آنتونلی جوان، راسل باید ثابت می‌کرد که توانایی رهبری تیم را دارد و این کار را بی‌دردسر انجام داد. او فصلی تقریباً بی‌نقص را پشت سر گذاشت. مرسدس بارها تلویحاً اشاره کرد که هرچند جورج عالی است، اما فرستاپن همچنان گزینه رؤیایی آنها به شمار می‌رود.

الکس مارکز

در سایه سلطه بی‌چون‌وچرای برادرش، الکس به بهترین موتوجی‌پی تبدیل شد. دستاورد او نباید دست‌کم گرفته شود: درست است که او نیز دوکاتی سوار بود اما موتورسیکلتش متعلق به نسل قبلی بود و علاوه بر مارک، چهار راننده دیگر دوکاتی هم حضور داشتند. الکس با اعتمادبه‌نفس نایب‌قهرمان شد و سه پیروزی در مسابقات اصلی به دست آورد؛ عملکردی که با توجه به سه فصل دشوار ابتدایی‌اش در موتوجی‌پی با هوندا، ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

رافائل کامارا

عضو آکادمی فراری، عنوان قهرمانی را در حالی قطعی کرد که هنوز یک دور از مسابقات باقی مانده بود. این راننده برزیلی در 10 مسابقه اصلی، چهار پیروزی و پنج مقام اول به دست آورد؛ آماری که شایستگی او برای قهرمانی و حضور در این رتبه‌بندی را به‌ خوبی نشان می‌دهد.

الیور رولند

راننده بریتانیایی با اعتمادبه‌نفس کامل قهرمان جهان فرمول E شد و تکلیف رقابت را یک دور مانده به پایان فصل در برلین مشخص کرد. اگر عملکرد ناامیدکننده او در فینال لندن نبود، فاصله‌اش با نفر دوم حتی از اختلاف چشمگیر 31 امتیازی هم بیشتر می‌شد. رولند فصل را با چهار پیروزی، سه مقام دوم و دو مقام سوم به پایان رساند.

/