پیری بیولوژیک، معیاری از میزان فرسودگی ارگان‌ها و بافت‌هاست که ممکن است پایین‌تر یا بالاتر از سن تقویمی فرد باشد. پژوهشگران از «ساعت‌های اپی‌ژنتیک» و روش‌هایی مانند GrimAge و DNAmTL برای ارزیابی سن بیولوژیک استفاده می‌کنند. DNAmTL طول تلومرها را بر اساس الگوهای متیلاسیون DNA تخمین می‌زند؛ تلومرها بخش‌های انتهایی کروموزوم‌ها هستند که با افزایش سن کوتاه می‌شوند و کوتاهی آنها با خطر بالاتر بیماری قلبی، سرطان و مرگ زودرس مرتبط است.

تئوبرومین در خانواده آلکالوئیدها قرار دارد، ترکیبات گیاهی که معمولاً با تاثیر بر سیستم عصبی حیوانات از گیاه محافظت می‌کنند. این ماده در کنار کافئین در شکلات و قهوه قرار دارد و مطالعات انسانی و حیوانی نشان داده‌اند که ممکن است بر فشار خون، کلسترول و التهاب اثر بگذارد.

در این مطالعه، پژوهشگران سطح تئوبرومین را در خون با استفاده از متابولومیکس اندازه‌گیری کردند و آن را با شاخص‌های اپی‌ژنتیک پیری مقایسه کردند. نتایج نشان داد که افراد با سطوح بالاتر تئوبرومین، پیری GrimAge کندتر و طول تلومر طولانی‌تری داشتند، حتی پس از کنترل اثرات کافئین و سایر ترکیبات مرتبط. ارتباط قوی‌تر بین تئوبرومین و کند شدن پیری در افرادی مشاهده شد که قبلاً سیگار می‌کشیدند، و وقتی فاصله بین اندازه‌گیری تئوبرومین و متیلاسیون DNA کوتاه‌تر بود، این ارتباط برجسته‌تر بود.

با وجود اینکه اثرات مشاهده شده کوچک‌اند و هیچکس نباید انتظار داشته باشد که شکلات تلخ کروموزوم‌ها را «جوان کند»، این الگو نشان می‌دهد که تئوبرومین ممکن است بر بیولوژی تلومرها تأثیر بگذارد. علاوه بر تئوبرومین، پلی‌فنول‌های موجود در شکلات تلخ نیز می‌توانند بر سلامت قلب و عروق و الگوهای متیلاسیون DNA اثرگذار باشند.

پژوهشگران تاکید می‌کنند که این نتایج بیشتر بر اهمیت کیفیت کلی رژیم غذایی تاکید دارد تا تمرکز صرف بر یک ماده مغذی خاص. مصرف شکلات تلخ با درصد کاکائوی بالا و مقادیر کم، یا منابع دیگری مانند پودر کاکائو بدون شکر، می‌تواند راهی مناسب برای بهره‌مندی از تئوبرومین باشد.