بعد از بازی سپاهان و استقلال، سید حسین حسینی و ریکاردو ساپینتو در مورد اتفاقات ابتدای فصل پیرامون جدایی کاپیتان استقلال از این باشگاه صحبت کردند. صحبت‌هایی که ۱۸۰ درجه با یکدیگر تفاوت داشت و نمی‌توان گفت یک سوءتفاهم این وسط وجود دارد، آن‌ها هر کدام روایتی از ماجرا داشتند که زمین تا آسمان با دیگری فرق داشت.

ساپینتو در پایان این مسابقه به خبرنگاران گفت:

من سید حسین را مثل پسرم دوست داشتم. تنها کسی که می‌خواست او بماند من بودم. یک ماه و نیم قبل به من پیام داد که می‌خواهد برگردد، اما امروز حتی به من سلام هم نکرد و از او بابت این اتفاق دلخور هستم.

واقعا این فوتبال حرفه‌ای است؟ چطور می‌شود بازیکنی که قرارداد دو ساله با یک باشگاه دارد، بعد از دو ماه به باشگاه قبلی -آن‌هم نه خود باشگاه بلکه به مربی آن باشگاه- پیغام بدهد که می‌خواهم برگردم؟ یعنی قرارداد و تعهد به تیم و هواداران و … همه کشک؟!

اما ببینید که حسینی در پاسخ به این اظهارات چه گفت:

ساپینتو در ابتدای فصل به من پیغام داد که با فدراسیون صحبت کنم تا محرومیت او را کاهش دهند. من نخواستم به نکونام خیانت کنم و او مرا از خانه‌ام بیرون کرد. فعلاً خوش باش آقای مربی!

واقعا کجای دنیا یک فدراسیون فوتبال را سراغ دارید که یک بازیکن ملی‌پوش بتواند محرومیت یک مربی خارجی را با صحبت کردن(!) کاهش دهد؟ اصلا چنین چیزی ممکن است که مربی از بازیکنی بخواهد برایش چنین کند؟

اصلا چرا در این فوتبال همه به هم پیغام می‌دهند؟ کی فوتبال بازی می‌کنند؟

نکته بعدی در تمام سال‌های اخیر رفتن سیدحسین حسینی از باشگاه استقلال سوژه هر فصل نقل و انتقالات بوده که در این فصل بالاخره اتفاق افتاد. این ماجرا چه ربطی به ساپینتو داشت؟ آیا در سال‌های قبل هم ساپینتو بود که می‌خواست او از استقلال برود؟

و از همه مهم‌تر: چرا پای نکونام وسط آمد؟ مگر از شما چه خواسته بودند جناب حسینی که خیانت به نکونام محسوب می‌شد؟ نکونام که فصل قبل از استقلال رفت و بعد از او سهراب بختیاری‌زاده، موسیمانه، دوباره سهراب، بوژوویچ، نوازی و مجتبی جباری سرمربی شدند. بعد از همه آن‌ها صحبت بازگشت ساپینتو شد، چه ربطی به نکونام داشت؟

اینجا را ببینید: ویدیو| ساپینتو: من تنها حامی حسینی بودم و از رفتارش ناامید شدم