در فوتبال مدرن امروزی آنالیزور نقشی بسیار مهم دارد. آنالیزورها حکم چشم سرمربی را دارند. آنها که بازی‌ها را به دقت دیده، صحنه‌های مهم را گلچین کرده و به عنوان اطلاعات ذی قیمت، در اختیار سرمربی می‌گذارند تا او تمرینات، تاکتیک، ارنج اولیه و تعویض‌هایش را بر اساس همین اطلاعات در هر مسابقه انتخاب و طراحی کند.

اما برخی اوقات یک اتفاق در فوتبال آنقدر آشکار و مشخص است که نیاز به تخصص آنالیزوری ندارد تا متوجه اصل ماجرا شویم. مثلا کافیست یک بار حرکت آهسته صحنه گل برتری استقلال در نقش جهان را دوباره ببینید، به خوبی مشخص می‌شود که چرا سپاهان این بازی را واگذار کرد.

به یاد دارید اولین باخت سپاهان در این فصل در همین ورزشگاه، مقابل دیگر قطب بزرگ تهران -یعنی پرسپولیس- چگونه رقم خورد؟ سوم شهریور در دقیقه ۴۴ بازی یک پاس در عمق، استارت علی علیپور، خروج سید حسین حسینی و ضربه پای چپ گلزن پرسپولیس، تور دروازه میزبان را لرزاند. آن روز فاصله بین مدافعان میانی سپاهان کار دست این تیم داد.

حالا ۱۱ دی ماه، بار دیگر نقش جهان و این بار تقابل با استقلال -نیمه آبی پایتخت- در صحنه گل در دقیقه سوم وقت‌های اضافه ۸ بازیکن زردپوش سپاهان را درون محوطه جریمه خودی می‌بینید که هیچ کدام نه یار گرفته‌اند و نه روی توپ حمله می‌کنند! آنها فقط ایستاده‌اند و تماشا می‌کنند تا دروازه حسینی باز شود.

در دفاع اصل اول، پوشش است. حمله به توپ، قبل بازیکن صاحب توپ و تعقیب تا لحظه آخر، اصول ثابت دفاعی است. مربیان در طول هفته به تک تک بازیکنان در تمرین وظیفه یارگیری درون محوطه جریمه خودی می‌سپارند و هرکس می‌داند دقیقاً موقع هر ارسال -از چپ یا راست- کجا باید ایستاده و چه کسی را مهار کند. اگر توپ بلاک شد، چه کند یا در ریباند چه، و خلاصه همه چیز از پیش تعیین می‌شود.

اما در صحنه گل سه امتیازی آخرین بازی دور رفت، فقط یک نفر از آن ۸ بازیکن سپاهان -منهای دروازه‌بان- قلی زاده را اسکورت کرد! سردرگمی تنها دلیل گل سه امتیازی مهمان بود و البته که شرایط دقایق آخر، خستگی، جو ورزشگاه، فشار مسابقات و خیلی چیزهای دیگر در این اشتباه فاحش دخالت داشت. اما در نتیجه تغییری حاصل نمی‌شود و سپاهان باخت!