چای سبز؛ گیاهی فراتر از یک نوشیدنی

کد خبر: 290839

تاریخ انتشار: سه شنبه 07 بهمن 1404 – 09:12

به گزارش بهداشت نیوز، دکتر «اردلان پاسداران» عضو هیات علمی گروه فارماکوگنوزی دانشگاه علوم پزشکی شیراز گفت: از دیدگاه فارماکوگنوزی، تانن‌ها گروهی از ترکیبات فنولی هستند که توانایی اتصال به پروتئین‌ها را دارند و همین ویژگی، منشأ بسیاری از اثرات دارویی آن‌ها است.

وی تصریح کرد: در چای سبز، تانن‌ها عمدتاً از نوع تانن‌های متراکم (Condensed tannins) بوده و بخش قابل‌توجهی از آن‌ها را کاتچین‌ها تشکیل می‌دهند؛ این ترکیبات شامل اپی‌کاتچین، اپی‌گالوکتشین و به‌ویژه اپی‌گالوکتشین گالات (EGCG) هستند که از نظر ساختاری و عملکردی، مهم‌ترین مواد مؤثره چای سبز محسوب می‌شوند.

تانن‌های کاتچینی؛ اثرات محافظتی بر دستگاه گوارش

وی افزود: وجود تانن‌های کاتچینی در چای سبز، عامل ایجاد طعم گس و قابض آن است. این خاصیت قابض، نتیجه اثر تانن‌ها بر پروتئین‌های سطح مخاط دهان و دستگاه گوارش بوده و از نظر دارویی می‌تواند به ایجاد اثرات محافظتی خفیف بر مخاط کمک کند. علاوه بر این، تانن‌های چای سبز نقش مهمی در فعالیت آنتی‌اکسیدانی این گیاه دارند و با مهار رادیکال‌های آزاد، در کاهش استرس اکسیداتیو سلولی مؤثر هستند.

این عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز ادامه داد: از منظر علمی، ترکیبات تاننی چای سبز در کنار سایر پلی‌فنول‌ها، در تعدیل پاسخ‌های التهابی، حمایت از سلامت قلب و عروق و تنظیم برخی مسیرهای متابولیک نقش دارند؛ با این حال، همین ترکیبات می‌توانند در شرایط خاص، اثرات ناخواسته نیز ایجاد کنند.

دکتر پاسداران افزود: برای مثال، تانن‌ها قادرند با برخی مواد معدنی به‌ویژه آهن غیرهِم پیوند برقرار کرده و جذب آن را در دستگاه گوارش کاهش دهند. به همین دلیل، مصرف مداوم چای سبز هم‌زمان با وعده‌های غذایی، به‌ویژه در افراد مستعد کم‌خونی فقر آهن، نیازمند توجه و آگاهی است.

طبیعی بودن یک فرآورده به‌معنای بی‌خطر بودن آن نیست

وی با بیان اینکه از دید فارماکوگنوزی طبیعی بودن یک فرآورده به‌معنای بی‌خطر بودن مطلق آن نیست، تصریح کرد: مقدار مصرف، شکل فرآورده (دمنوش یا عصاره‌های غلیظ) و وضعیت فیزیولوژیک فرد، همگی در ایمنی و اثربخشی ترکیبات تاننی چای سبز نقش تعیین‌کننده دارند.

این متخصص فارماکوگنوزی شناخت دقیق مواد مؤثره و اثرات آن‌ها، را شرط مصرف آگاهانه و ایمن این گیاه دارویی دانست و افزود: در نهایت، چای سبز نمونه‌ای بارز از گیاهان دارویی است که خواص آن ریشه در ترکیبات شیمیایی فعال، به‌ویژه تانن‌های کاتچینی دارد؛ ترکیباتی که می‌توانند در صورت مصرف صحیح، اثرات محافظتی داشته باشند و در صورت مصرف ناآگاهانه، منجر به تداخلات تغذیه‌ای یا دارویی شوند.