چه غم‌انگیز؛ حسرت ابدی گلزن جوان پرسپولیس +عکس

آنهایی که دیدار حساس تیم‌های تراکتور و سپاهان در هفته نوزدهم لیگ برتر را از طریق تلویزیون نگاه می‌کردند افسوس می‌خوردند که چرا این دو تیم بالای جدولی و پرطرفدار در خانه پرشورهای تبریزی در استادیوم سوت و کور یادگار امام تبریز مقابل هم به میدان رفته‌اند در حالی که این دیدار از آن مسابقاتی بود که با حضور دستکم ۵۰ هزار تبریزی روی سکوها و پیروزی شاگردان اسکوچیچ به یکی از بازیهای ماندگار تبدیل شود. این افسوس البته شامل خیلی از دیگر مسابقات هفته های اخیر هم شد.

تاثیر غیبت تماشاگران در سردتر شدن لیگ

حضور تماشاگران علاقمند به فوتبال در فصل جدید لیگ برتر گرچه به واسطه فشارهای اقتصادی و وضعیت معیشتی تحت اوضاع فعلی کشورمان نسبت به فصول قبل کاهش چشمگیری داشت اما همان تعداد اندکی هم که در بازی‌های بزرگ و حساس تیم‌های پرطرفدار به ورزشگاه می‌رفتند تاثیر مستقیمی در بالا بردن کیفیت و جذابیت مسابقات داشتند. حالا و در شرایطی که تحت تاثیر وضعیت فعلی (اخیر) کشور رقابت‌های لیگ برتر در غیاب این تماشاگران در حال برگزاری است به وضوح می‌توان تاثیر منفی آن را در سردتر شدن رقابت‌های فوتبالی در اوج فصل سرما شاهد بود. یکی از همین مسابقات دیدار پایانی هفته نوزدهم لیگ برتر بین تیم‌های پرسپولیس و چادرملو بود که در تهران و در ورزشگاه بدون تماشاگر برگزار شد.

اولین گل زندگی محمودی

امیرحسین محمودی بازیکن ۱۹ ساله پرسپولیس که در دیدار مقابل فولاد خوزستان به عنوان بازیکن ذخیره (از دقیقه ۸ به جای عالیشاه) به میدان رفته بود در اهواز هم در چنین شرایطی برای پرسپولیس بازی کرد و همراه با تیمش شکست سنگینی را متحمل شد اما همین بازیکن جوان در دیدار مقابل چادرملو در هفته نوزدهم در شرایطی از ابتدا فیکس شد که در استادیوم خالی و بدون تماشاگر موفق شد اولین گل خود برای پرسپولیس در بازی‌های رسمی را به ثمر برساند.

آرامش باعث گلزنی محمودی شد

گروهی برای این اعتقادند که شاید اگر استادیوم پر از تماشاگر بود محمودی نمی‌توانست به این راحتی در ترکیب پرسپولیس بازی کند و شاید این گل را هم به ثمر نمی‌رساند. در واقع فشار کمتر روحی روی این فوتبالیست را عامل موفقیتش عنوان می کنند.

در همین باره بخوانید: داستان گلزنی پسر پرسپولیس با نقش‌آفرینی بزرگان

کاش بودیم و حسابی تشویقش می کردیم

اما گروه دیگری از هواداران و بزرگان پرسپولیس بر این اعتقادند که ای کاش مردم در استادیوم بودند و این پسر ۱۹ ساله تیم شان را به خاطر این گل حساس سه امتیازی که می‌تواند در پایان فصل منجر به قرار گرفتن این تیم در صدر جدول و کسب عنوان قهرمانی برای قرمزهای تهرانی شود با تمام وجود تشویق می‌کردند. تشویقی که محمودی را ترغیب می کرد بیشتر تلاش کند و برای دوباره تجربه کردنش در بازیهای بعدی هم برای عشاق تیمش باز هم گل بزند.

حسرتی به مفهوم «ابد»

با این همه آنچه مسلم است این که محمودی تا ابد این حسرت را بر دل خواهد داشت. این که در استادیومی اولین گلش برای تیم بزرگسالان پرسپولیس در یک مسابقه رسمی را به ثمر رساند که جز پارچه‌های بی‌صدای پهن شده روی سکوها برای پوشاندن لختی‌شان، هیچ هواداری در آن حضور نداشت تا او را تشویق کند. در دیداری که نه محرومیتی بابت تخلف تماشاگران پرسپولیس شامل حال تیمش شده بود و نه هیچ دلیل فوتبالی دیگر که می توانست مانع از تجربه این لذت شیرین برایش شود. برای فوتبالیستی که از سن ۱۱ سالگی در تیم های مختلف پرسپولیس تلاش کرده بود تا به چنین روزی برسد اما تاریخ ۱۴ بهمن ۱۴۰۴ همزمان با بهترین اتفاق زندگی اش تا به امروز با این خاطره تلخ همراه شد که کسی نبود تا محمودی ۱۹ ساله را تا سر حد جان تشویق و از او بابت این گل مهم‌اش تشکر کند! شاید او در لحظه پوشاندن صورتش با پیراهن پرسپولیس بعد از گلزنی برای تیم محبوبش افسوس همین را می خورد!