چرا پرسپولیس باز هم باخت؟

پرسپولیس در انزلی باخت. در حالی که با شکست تراکتور و برد استقلال و سپاهان -که آنها نیز هفته قبل باخته بودند- این سه تیم در امتیاز ۳۵ ایستاده و منتظر پرسپولیس ۳۴ امتیازی بودند تا با کسب پیروزی در انزلی، به تنهایی صدرنشین شود.

پرسپولیس به ملوان باخت، اتفاقی که در تاریخ ایران فوتبال ایران نوبرانه نیست. ملوان تیمی ریشه‌دار و بسیار محبوب است که این فصل نتایج قابل قبولی داشته و همواره مثل خود پرسپولیس یکی از تیم‌های نیمه بالایی جدول بوده است. اما سوای قدرت ملوان دلایل دیگری در این نتیجه تاثیرگذار بود.

دلایلی مثل شکست‌های قبلی که باعث تزلزل در روحیه قرمزها شده و اعتماد به نفس حمله وران این تیم را از بین برده است. کافیست به صحنه دقیقه ۴۴ دوباره نگاه کنید که هیچکس حاضر نبود ضربه بزند!

پرسپولیس با اوسمار تغییراتی در ترکیب خود در دور برگشت داده که از دفاع وهافبک تا خط حمله، هنوز خریدهای تازه با نفرات قبلی هماهنگ نیستند. مثل گرا در دفاع راست و نیمکت نشینی پورعلی‌گنجی در قلب دفاع، در خط میانی پرسپولیس دوئل‌های تن به تن را می‌بازد و سروش رفیعی قادر به گلسازی برای مهاجمان نیست. آن جلو هم سرگیف هیچ کمکی به علیپور نمی‌کند.

پرسپولیس دوباره مثل دور رفت لیگ بیست و سوم هواپیمای یک باله شده، آن زمان هم پرسپولیس با دانیال و ترابی سمت راست قدرتمندی داشت اما اورونوف و حسن که زمستان آن خریداری شدند، هواپیمای پرسپولیس را دو باله کردند. حالا خریدهای تازه کاملا معمولی و قبلی‌ها به سندروم بعد درخشش دچارند.

اما در کنار تمام این دلایل که قطعاً در شکست پرسپولیس نقش داشتند، پرسپولیس این بازی را هم مثل دیدار با فجر و فولاد باخت، چون یک تیم نبود. فوتبال یک ورزش گروهی است و نتیجه به دست نمی‌آید، مگر آنکه تیم درون و بیرون زمین در همکاری با یکدیگر هر دو سهم خود را در موفقیت ادا کنند.

اوسمار بار قبل تیم خوب  یحیی گل محمدی را -که خود از ابتدای فصل در ساختنش نقش داشت- تحویل گرفت که برای سال‌ها با یک دکترین و اسکلت ثابت بازی می‌کرد. این بار اما پس از شوک ناشی از تغییر مربی در دور رفت، باید تیم خودش را می‌ساخت.

وقتی عیار مربی در تمرینات و مسابقات نزد بازیکنان پایین بیاید، آنها نیز ناخودآگاه قادر به ارائه تمام کیفیت خود نیستند. یکی از نشانه‌های چنین تیمی درخشش بازیکنان تازه وارد و جوان است که آنها نیز مثل یک شمع در مسیر طوفان، خیلی زود خاموش می‌شوند چون فوتبال یک ورزش تیمی است نه انفرادی!

وقتی امیرحسین محمودی جوان و تازه وارد در دو بازی متوالی -برای نخستین بار- گام به چمن لیگ برتر گذاشته و تبدیل به ستاره تیم می‌شود، یعنی سوای نبوغ و کیفیت بالای او بقیه بسیار ضعیف هستند. پرسپولیس باخت، چون به معنی واقعی کلمه یک تیم نبود و هر کس برای خودش بازی کرد.

اینجا را بخوانید: ستاره‌های جوان، ستاره‌های میدان؛ هواپیمای سرخ با یک بال توان پرواز نداشت!