راهپیمایی پرشکوه در شرایط سرنوشت‌ساز

پیام اول: شکست قطعی راهبرد «فشار حداکثری». این راهپیمایی بزرگ‌ترین سیلی بر پیکره توهم «فشار حداکثری» بود. تحلیلگران سیاسی در ایران به صراحت اعلام کردند که راهپیمایی امسال دقیقا در تقابل با اعلام سیاست‌های ضدایرانی کاخ سفید معنا پیدا کرد. مردم ایران با حضور خود ثابت کردند تاکتیک «فشار حداکثری» فقط یک نتیجه در پی دارد: «حضور حداکثری» در صحنه. این پیام روشن به کاخ سفید بود که تحریم و تهدید، اهرم کارآمدی برای به زانو درآوردن ملت بزرگ ایران نیست. 
پیام دوم: بی‌اعتباری و عدم مذاکره با دولت غیرقابل اعتماد. یکی از بارزترین شعارهای میدانی این راهپیمایی، پاسخ منفی و قاطع به معامله با آمریکا بود. ملت ایران با حضور پرشکوه خود تصریح کرد که آمریکا قابل اعتماد نیست. این سخنان که برگرفته از خواست توده‌های حاضر در خیابان بود، پیامی مستقیم به تیم ترامپ داشت که سیاست «چماق و هویج» (تحریم و تهدید همزمان با درخواست مذاکره) کارساز نیست. رفتار جنایتکارانه و خباثت‌آلود آمریکا در سال‌های پس از انقلاب اسلامی مردم ایران، چنان زخمی عمیق بر افکار عمومی زده که هرگونه پیشنهاد مذاکره از سوی واشنگتن در شرایط فشار، به مثابه دام تلقی می‌شود. 
پیام سوم: وحدت و انسجام ملی در برابر فتنه‌انگیزی. در ماه‌های منتهی به ۲۲ بهمن، دشمنان با پروژه اغتشاشات و ناامنی به دنبال القای جدایی مردم از حاکمیت بودند اما راهپیمایی عظیم امسال، پاسخی کوبنده به این پروژه بود. می‌توان این حضور بی‌بدیل را پیام «وحدت و الفت» به جهانیان توصیف کرد و گفت که مردم ایران از همه اقوام و سلایق با یک زبان واحد از آرمان‌های انقلاب دفاع کردند. این حضور به دنیا نشان داد که اغتشاشات اخیر نه یک جنبش مردمی که عملیاتی نیابتی بود و مردم خود در صحنه حاضر شده و بساط فتنه را جمع کرده‌اند. این حضور، نمایشگر وحدتی بود که مرزهای قومی و جغرافیایی را درنوردیده است. 
پیام چهارم: نمایش قدرت و بازدارندگی. این پیام باورپذیر، حاصل اعتماد ملت به قدرت بازدارندگی داخلی است. این رویداد به دنیا نشان داد که برخلاف برخی کشورهای منطقه که امنیت خود را با باج‌خواهی از قدرت‌های بیگانه تأمین می‌کنند، امنیت ایران از سینه مردم و بازوهای توانمند دانشمندان داخلی نشأت می‌گیرد. 
پیام پنجم: محکومیت نسل‌کشی و معیارهای دوگانه غرب. مردم ایران در این راهپیمایی با سر دادن شعار علیه جنایات اسرائیل، پیام بیداری وجدان بشری را فریاد زدند. آنها به این تناقض اعتراض کردند که دولت آمریکا، ایران را به حمایت از تروریسم متهم می‌کند، در حالی که خود به‌عنوان بزرگ‌ترین ارتش تروریست جهان، سردار سلیمانی را به شهادت رساند و بر زنان و کودکان غزه بمب می‌ریزد. این حضور مشتاقانه، نمایش همدردی با جبهه مقاومت و اعلام انزجار از معیارهای دوگانه حقوق بشری غرب بود.  راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال یک همه‌پرسی زنده و بی‌واسطه بود. پیام نهایی آن به دنیا این بود که ملت ایران علیرغم همه فشارها و تهدیدات و با وجود همه تلاش‌ها برای ایجاد شکاف، زنده، بیدار و مقاوم‌تر از همیشه در صحنه حاضر است. این حضور، نقش بر آب کردن توهم محاسبه گرانی بود که گمان می‌کردند تحریم و اغتشاش می‌تواند اراده این ملت را تضعیف کند.