پاداش ۲۵۰ میلیون دلاری به ۶ مدیر وال‌استریت در ۲۰۲۵/ شکاف طبقاتی در اوج رونق سهام

بر اساس افشاگری‌های نظارتی اخیر که توسط روزنامه فایننشال تایمز منتشر شده، غول‌های بانکی وال‌استریت در ۲۰۲۵ دست به دامان بزرگ‌ترین کیسه‌های پاداش برای مدیران ارشد خود زده‌اند. جیمی دیمون از جی‌پی مورگان چیس، برایان موینیهان از بنک آو آمریکا، جین فریزر از سیتی‌گروپ، دیوید سولومون از گلدمن ساکس، تد پیک از مورگان استنلی و چارلی شارف از ولز فارگو، مجموعا بیش از یک‌چهارم میلیارد دلار (۲۵۰ میلیون دلار) پاداش و حقوق دریافت کرده‌اند. این ارقام نشان‌دهنده افزایش متوسط ۲۲ درصدی نسبت به سال قبل و عبور هر یک از این مدیران از سقف ۴۰ میلیون دلار است.

دیوید سولومون، مدیرعامل گلدمن ساکس، با دریافت ۴۷ میلیون دلار در صدر این فهرست قرار گرفته است. بسته جبرانی او شامل ۱۰.۱ میلیون دلار پاداش نقدی، ۳۱.۵ میلیون دلار سهام و ۳.۴ میلیون دلار بازده سرمایه‌گذاری از صندوق‌های تحت مدیریت بانک است. تد پیک از مورگان استنلی با ۴۵ میلیون دلار و جیمی دیمون از جی‌پی مورگان با ۴۳ میلیون دلار در رتبه‌های بعدی قرار دارند. جین فریزر، تنها مدیرعامل زن در میان این شش نفر، علاوه بر ۴۲ میلیون دلار حقوق و پاداش سالانه، یک جایزه ۲۵ میلیون دلاری نیز در اکتبر ۲۰۲۵ برای ماندگاری دریافت کرده است. برایان موینیهان از بنک آو آمریکا با ۴۱ میلیون دلار (افزایش ۱۷ درصدی) و چارلی شارف از ولز فارگو با حدود ۴۰ میلیون دلار، سایر اعضای این باشگاه میلیونری را تشکیل می‌دهند.

آنچه این ارقام سرسام‌آور را قابل‌تأمل می‌کند، نه فقط اندازه آنها، بلکه نسبت آن با دریافتی کارکنان عادی است. بر اساس گزارش فایننشال تایمز، در سال ۲۰۲۴ میانگین حقوق این مدیران حدود ۲۹۸ برابر حقوق میانه (Median) یک کارمند در بانک‌های متبوعشان بوده است. با افزایش ۲۲ درصدی پاداش‌ها در سال ۲۰۲۵ و در شرایطی که کارمندان عادی با فشار تورم و افزایش محدود دستمزد‌ها مواجه بوده‌اند، این شکاف طبقاتی عمیق‌تر نیز شده است. این آمار، بحث‌های داغی را در محافل اقتصادی و رسانه‌های آمریکا در مورد عدالت توزیعی و پیامد‌های اجتماعی چنین نابرابری فزاینده‌ای برانگیخته است.

دلیل اصلی این افزایش خیره‌کننده پاداش‌ها را باید در تحولات دوگانه‌ای جست‌و‌جو کرد: نخست، عملکرد خیره‌کننده سهام بانک‌ها و دوم، چشمانداز مقررات‌زدایی در دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ. سهام این شش بانک بزرگ در ۲۰۲۵ به طور متوسط ۴۲ درصد رشد کرد که مهم‌ترین معیار هیئت‌مدیره برای ارزیابی عملکرد مدیران است. در این میان، سیتی‌گروپ بهترین عملکرد را ثبت کرد و بازسازی پرمخاطره‌ای که جین فریزر رهبری کرده بود، به نتیجه نزدیک شد. اما آنچه این رشد سهام را تسریع کرد، وعده‌های ترامپ برای عقب‌نشینی از قوانین سختگیرانه مصوب پس از بحران مالی ۲۰۰۸ بود.

درست یک دهه و نیم پس از بحرانی که وال‌استریت را به لبه پرتگاه برد و منجر به تصویب قانون داد-فرانک (Dodd-Frank Act) برای مهار ریسک‌پذیری بانک‌ها شد، اکنون موج جدیدی از مقررات‌زدایی در راه است. تیم ترامپ پیشنهاد‌هایی برای افزایش سطح اهرم‌های مالی (Leverage) بانک‌های بزرگ، تعدیل تست‌های استرس سالانه (Stress Tests) و لغو دستورالعمل‌های سختگیرانه در زمینه وام‌دهی پرریسک ارائه کرده است. بانک‌ها که در سال‌های پس از بحران ۲۰۰۸ مجبور به حفظ ذخایر سرمایه بالاتر و محدودیت در فعالیت‌های سفته‌بازانه بودند، اکنون نفس راحتی می‌کشند. کاهش محدودیت‌ها به معنای آزادی بیشتر در خلق پول و افزایش سودآوری است و وال‌استریت همواره چنین فضا‌هایی را با پاداش‌های هنگفت به مدیرانش پاداش داده است.

این تحولات در شرایطی رخ می‌دهد که اقتصاد آمریکا با چالش‌هایی از جمله فشار‌های تورمی و رشد محدود دستمزد‌ها مواجه است. نمونه تاریخی بحران ۲۰۰۸ نشان می‌دهد پاداش‌های افسارگسیخته و ریسک‌پذیری بی‌مهار، چگونه می‌تواند سیستم مالی جهانی را به ورطه سقوط بکشاند. در آن زمان، بانک‌ها با دادن پاداش‌های عظیم به مدیرانی که وام‌های بی‌ضابطه مسکن را تأیید می‌کردند، زمینه‌ساز بزرگ‌ترین بحران اقتصادی پس از رکود بزرگ شدند. اکنون با نزدیک شدن به نیمه فوریه و ثبت این ارقام جدید پاداش، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا وال‌استریت بار دیگر همان مسیر پرخطر را در پیش خواهد گرفت؟

انتهای پیام/