فوتبال ایران سالهاست با یک بحران ریشهای دستوپنجه نرم میکند؛ بحران تولید بازیکن. کشف و پرورش استعدادهای خلاق به پروژهای نیمهتمام و گاه شکستخورده تبدیل شده و پیامدهای آن امروز بیش از هر زمان دیگری در ترکیب تیم ملی و باشگاههای بزرگ دیده میشود.
کمبود هافبکهای بازیساز و هجومی، یکی از جدیترین معضلات ساختاری فوتبال ایران است؛ پستی که در فوتبال مدرن قلب تپنده تیمها محسوب میشود. در چنین فضایی، ظهور یاسین سلمانی در سپاهان اصفهان امیدی تازه خلق کرد؛ هافبکی جوان با تکنیک، جسارت در حمل توپ و توانایی حضور مؤثر در فاز تهاجمی که بسیاری او را سرمایهای برای آینده خط میانی تیم ملی میدانستند.
مصدومیتهای پیاپی، افت بدنی، ناهماهنگی تاکتیکی و البته بیثباتی کادرفنی، روند پیشرفت سلمانی را متوقف کرد. او که قرار بود به هافبک کلیدی و بیجایگزین تبدیل شود، به تدریج از چرخه اصلی تیم خارج شد؛ اتفاقی که نشان میدهد مشکل صرفاً به کیفیت فردی یک بازیکن محدود نیست، بلکه به نبود برنامه مشخص برای توسعه استعدادها بازمیگردد.
در ادامه این روند، جدایی مقطعی و حضور کوتاهمدت سلمانی در مس رفسنجان نیز نتوانست نقطه عطفی در احیای دوران حرفهایاش باشد و بازگشت او به تهران بیشتر شبیه عقبگردی ناخواسته بود تا شروعی دوباره.
سرنوشت یاسین سلمانی نمونهای روشن از چرخه معیوب بازیکنسازی در فوتبال ایران است؛ جایی که استعدادها زود دیده میشوند، زود تحت فشار قرار میگیرند و اغلب پیش از رسیدن به بلوغ فنی، در پیچوخم تصمیمات مدیریتی و بیثباتی فنی فرسوده میشوند. حتی ۴ مربی (گاریدو، کارتال، هاشمیان و اوسمار) هم نتواسنتند یاسین سلمانی را وارد یک چرخه صحیح کنند تا حداقل این بازیکن بتواند برای چند هفته تبدیل به یک بازیکن عادی شود!
اگر فوتبال ایران نتواند برای پرورش تدریجی استعدادها، صبر فنی، برنامه بدنسازی بلندمدت و ثبات تاکتیکی ایجاد کند، داستانهایی شبیه به مسیر حرفهای یاسین سلمانی نه استثنا، بلکه به قاعدهای تکراری تبدیل خواهد شد؛ قاعدهای که هزینه آن را در آینده نزدیک تیم ملی خواهد پرداخت.
بیشتر بخوانید: بازگشت پرحاشیه بازیکن مغضوب؛ پرسپولیس شکایت را پس نمیگیرد
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0