زمین در رمضان وطن آسمانیان می‌شود

آسمان با تمام اسرارش بر زمین فرود آمده، لب می‌گشاید و می‌گوید توان ایستادن بر بلندای خاک و خاکیان را ندارم چراکه زمین حامل گوهری شده که هستی را به اوج می‌رساند. «شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن». آفریدگار بی‌همتا، قرآن را در این ماه برای انسان نازل کرد و زمین در رمضان برای یک ماه وطن آسمانیان شد. در رمضان نزول قرآن تنها در زمین معجزه نکرد که در آسمان نیز غوغایی برخاست.
صفحه تاریخ خلقت را ورق بزنید و برگردید به روزی که فرشتگان از آفریدگار می‌پرسند آیا در زمین کسی را می‌گماری که فساد کند و خون‌ها بریزد؟ اما تنها خداوند بود که می‌دانست از دل خاک چه چیز آفریده است؛ قلب‌هایی که سنگینی زمین را در خود دارند و می‌توانند اسیر تعلقات زمینی شوند اما بال پرواز به‌سوی ملکوت بر شانه‌های آنها نهاده شده است. حالا خداوند با نور قرآن این بال‌ها را به حرکت درمی‌آورد. 
پس رمضان شد و قرآن آمد. قلب‌ها سبک شدند و به پرواز درآمدند. آنان که خود پاک بالذاتند حیرت‌زده به تماشای موجودی برخاسته از دل تیره خاک می‌نگرند. این بود معجزه خداوند برای اهل آسمان و زمین.