صمد مرفاوی در دو مقطع هدایت استقلال را به عنوان سرمربی بر عهده گرفته و چند سال هم در قالب مربی و مدیر فنی روی نیمکت آبی‌پوشان نشسته است.

این ملی‌پوش اسبق استقلال ۱۲ دی ۱۳۸۹ مصاحبه‌ای مفصل و خواندنی با آفتاب نو انجام داد که بد نیست چکیده آن را دوباره مرور کنیم:

• برخلاف برخی ملی‌پوشان هم‌دوره خودم که بلافاصله پس از پایان دوران فوتبالشان سرمربی شدند و از یک تیم بزرگ شروع کردند، من کار مربیگری را از نوجوانان استقلال شروع کردم و تا اواخر سال ۱۳۸۱ که همراه با امیر قلعه‌نویی راهی استقلال اهواز شدم، در عرصه مربیگری پایه فعال بودم.
• سرمربی‌شدنم در استقلال که تابستان سال ۱۳۸۵ رخ داد، ریسک بسیار بزرگی بود و من سوختم. دستیار ناصر حجازی شدنم در سال ۸۶ هم اشتباه بود. البته با خود آقای حجازی کوچک‌ترین مشکلی نداشتم اما اطرافیان او…
• در تابستان سال ۸۷ دوباره دستیار امیر قلعه‌نویی شدم و استقلال را قهرمان هشتمین دوره رقابت‌های لیگ برتر کردیم ولی اگر به خاطر داشته باشید، هفته‌های پایانی همان فصل گفته بودم که دیگر به عنوان دستیار کار نمی‌کنم و در ایران فقط حاضرم کمک امیر قلعه‌نویی باشم.
• در بهار سال ۸۸ و پس از قهرمانی استقلال، باید برای یک جدال تشریفاتی راهی امارات می‌شدیم و به مصاف الجزیره می‌رفتیم. دیداری در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا که برای استقلال اهمیتی نداشت چون متاسفانه از گردونه مسابقات حذف شده بودیم ولی در آن سفر ناگهان رفتار امیر با من عوض شد و اصلا تحویلم نگرفت! اطرافیانش هم به تبعیت از او حتی با من صحبت معمولی هم نمی‌کردند. در واقع امیر قلعه‌نویی و اطرافیانش همه من را در امارات بایکوت کردند. آن‌ها مدعی بودند که صمد مرفاوی مخفیانه با واعظی آشتیانی برای جانشینی امیر قلعه‌نویی در استقلال به توافق رسیده ولی به مکه‌ای که رفتم، قسم می‌خورم که روحم از این قضیه خبر نداشت. در واقع بعد از آن سفر با من برای سرمربی‌گری در استقلال مذاکره کردند و قبول کردم.
• در همان لیگ هشتم من دستیار اول امیر قلعه‌نویی بودم ولی قراردادم کمتر از سایر دستیاران بود. روز اول یک رقم را به ما گفتند و روی کاغذ هم آوردند اما آخر فصل فهمیدیم خودشان بعدا عدد دیگری نوشته‌اند!
• سیامک رحیم‌پور در لیگ نهم دستیارم بود و روی نیمکت استقلال می‌نشست اما بدون مشورت با من بیانیه داد و با امیر قلعه‌نویی جر و بحث کرد. باور کنید روحم از این ماجرا خبر نداشت.
• در پایان لیگ نهم و قبل از مسابقه آخرمان مقابل پیکان به این نتیجه رسیدم که باید بروم. وقتی تا دقیقه ۸۰ مربی را تشویق می‌کنند اما با یک تلفن شعارهای حیا کن، رها کن بلند می‌شود… بگذریم.