به گزارش برنا، وقتی رهبر معظم انقلاب در بخشی فرمایشات خود در ۱۸ دی ماه سال ۱۳۹۸ درباره شهید حاج قاسم سلیمانی سخن فرمودند: “در مسائل داخل کشور اهل حزب و جناح و … نبود، لکن بشدّت انقلابی بود. انقلاب و انقلابیگری خطّ قرمزِ قطعیِ او بود؛ ذوب در انقلاب بود. پایبند به خطّ مبارک و نورانیِ امام راحل (رضوان الله علیه) بود. ” پیام نخستین این بیانات مرزگذاری و فاصله‌گرفتن از دوگانه‌های مرسوم سیاسی بود.

«اهل حزب و جناح نبود» جمله‌ای است که عملاً بسیاری از خوانش‌های تقلیل‌گرایانه از شخصیت این شهید عزیز را کنار می‌زند. در فضایی که سیاست داخلی ایران اغلب در کشاکش رقابت‌های جناحی تعریف می‌شود، این توصیف نشان می‌دهد که شهید سلیمانی نه محصول موازنه‌های سیاسی، بلکه برآمده از یک منظومه فکری مستقل بود.

در عین حال، این بی‌طرفی جناحی به معنای بی‌موضعی یا احتیاط‌کاری نبود. رهبر انقلاب بلافاصله بر نقطه مقابل آن انگشت می‌گذارند: «بشدّت انقلابی بود». این تأکید، حاج قاسم را در جایگاه کسی قرار می‌دهد که مرز روشنی میان «عدم وابستگی جناحی» و «انقلابی‌گری فعال» ترسیم کرده بود. او نه بیرون از سیاست، بلکه بیرون از بازی‌های سیاسی ایستاده بود.

عبارت «انقلاب و انقلابیگری خط قرمز قطعی او بود» کلید فهم این شخصیت است. خط قرمز، مفهومی سلبی و ایجابی را توأمان در خود دارد؛ هم مرز عدم عبور را مشخص می‌کند و هم جهت حرکت را. برای شهید سلیمانی، انقلاب یک شعار یا میراث تاریخی نبود، بلکه معیار سنجش تصمیم‌ها و کنش‌ها بود، معیاری که در میدان عمل خود را نشان می‌داد.

توصیف «ذوب در انقلاب» نیز معنایی فراتر از وفاداری معمول دارد. ذوب‌شدن حذف فاصله میان فرد و آرمان است؛ جایی که انقلاب نه یک موضوع بیرونی، بلکه بخشی از هویت شخص می‌شود. در این چارچوب، رفتار و تصمیم شهید سلیمانی قابل تقلیل به محاسبات شخصی یا مصلحت‌سنجی‌های مقطعی نیست، بلکه از درون یک باور عمیق و پیوسته برمی‌خیزد.

پایبندی به «خط مبارک و نورانی امام راحل (رضوان‌الله علیه)» در این بیانات، پیوندی تاریخی و فکری را کامل می‌کند. شهید سلیمانی نه صرفاً ادامه‌دهنده یک مسیر نظامی، بلکه حامل یک سنت فکری بود؛ سنتی که انقلاب اسلامی را با رهبری امام خمینی (ره) تعریف می‌کند و عدول از آن را نوعی گسست هویتی می‌داند.

این توصیف مقام معظم رهبری، شهید سلیمانی را به‌عنوان الگویی معرفی می‌کند که می‌تواند در سپهر سیاسی و اجتماعی امروز نیز محل تأمل باشد؛ شخصیتی که بدون افتادن در دام جناح‌بندی‌ها، موضعی شفاف و ریشه‌دار داشت. انقلابی بود، نه شعاری و وفادار بود، نه مصلحتی. شاید راز ماندگاری او نیز در همین ترکیب نادر نهفته باشد.

انتهای پیام