بازخوانی دو خرید جنجالی پرسپولیس؛ از ادعاهای بزرگ تا واقعیت کوچک

 گاهی فاصله‌ی بین «وعده» و «واقعیت» در فوتبال، فقط چند ماه است. حرف‌هایی که روزی با اطمینان و قاطعیت گفته می‌شوند، خیلی زود در زمین مسابقه و در لیست بازی‌ها سنجیده می‌شوند؛ جایی که عددِ دقایق بازی، از هر دفاعیه‌ای صادق‌تر است. مرور برخی اظهارنظرهای مدیریتی پرسپولیس در ابتدای فصل، امروز بیش از هر زمان دیگری معنای واقعی خود را نشان می‌دهد.

چهار ماه پیش، رضا درویش با اطمینان و ادبیاتی اغراق‌آمیز در مراسم جشن هوادار پرسپولیس، از دو خرید پرحاشیه برای تیم تحت مدیریتش دفاع می‌کرد؛ سرژ اوریه‌ای که به گفته او «به نقل از متخصصین فوتبال ایران، بهترین بازیکن بعد از انقلاب» بود و مجتبی فخریانی که برایش حاضر بودند «چند ده میلیارد تومان» پرداخت کنند. آن روزها، روایت مدیرعامل وقت باشگاه، روایت موفقیت، مظلوم‌نمایی مقابل فضاسازی‌ها و اطمینان به تصمیمات فنی و مدیریتی بود.

اما فوتبال، برخلاف کنفرانس‌های خبری، اهل تعارف نیست.

چهار ماه بعد، رضا درویش دیگر مدیرعامل پرسپولیس نیست. سرژ اوریه، همان «بهترین بازیکن بعد از انقلاب»، تنها ۲۶۸ دقیقه برای پرسپولیس بازی کرد و قراردادش بی‌سر و صدا فسخ شد؛ بدون آن‌که اثر فنی قابل اتکایی از خود به جا بگذارد. پرونده‌ای که قرار بود نماد یک خرید بزرگ باشد، به یکی از پرهزینه‌ترین و بی‌ثمرترین اشتباهات نقل‌وانتقالاتی سال‌های اخیر پرسپولیس تبدیل شد.

در سوی دیگر، مجتبی فخریان قرار دارد؛ بازیکنی که با رضایت‌نامه ۱۵ میلیاردی از شمس‌آذر جذب شد و قرار بود «نخبه» باشد. حاصل این سرمایه‌گذاری سنگین در نیم‌فصل اول؟ تنها ۶ دقیقه حضور در ترکیب پرسپولیس. آماری که به‌روشنی نشان می‌دهد نه وحید هاشمیان و نه اوسمار ویرا، هیچ‌کدام اعتقاد فنی جدی به این بازیکن نداشته‌اند. وقتی بازیکنی با چنین هزینه‌ای حتی به چرخش عادی ترکیب هم نمی‌رسد، مشکل فقط فنی نیست؛ مدیریتی است.

حالا کار به جایی رسیده که مجتبی فخریان حتی در اردوی نیم‌فصل پرسپولیس هم حضور ندارد و طبق تصمیم اوسمار ویرا، باید از تیم جدا شود؛ حال این جدایی ممکن است دائمی و یا قرضی باشد.

پیمان حدادی، مدیرعامل فعلی باشگاه، صریح‌تر از همیشه به این پرونده نگاه می‌کند؛ او روز گذشته و در گفت‌وگویی با رسانه رسمی باشگاه پرسپولیس از پیگیری برای بازگشت ۱۵ میلیارد تومان هزینه شده و جنجالی و مذاکره با چند باشگاه و تلاش برای کم‌کردن هزینه اشتباهی که از گذشته به ارث رسیده است خبر داد.

این‌ها همه کنار هم، یک تصویر واضح می‌سازد: نقل‌ و انتقالات تابستانی پرسپولیس، نه بر اساس نیازهای واقعی تیم، بلکه بر پایه تصمیماتی شتاب‌زده، تبلیغاتی و فاقد پشتوانه فنی دقیق پیش رفت؛ وقتی که تصمیم جذب مجتبی فخریان نه از سوی سرمربی و مدیرعامل، که با پافشاری یک پیشکسوت اتخاذ شد. تیمی که امروز در چند پست کلیدی با کمبود مهره مواجه است، نتیجه همان نگاهی‌ست که ستاره‌سازی رسانه‌ای را جایگزین بالانس فنی کرد.

پرسپولیس هنوز مدعی قهرمانی است، اما راهی که پیش رو دارد، سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد؛ نه فقط به خاطر رقبا، بلکه به خاطر اشتباهاتی که در تابستان گذشته، از اتاق مدیریت تا لیست تیم، پایه‌ریزی شد.