از منهتن تا مونیخ؛ تجمعات کم‌رمق با چاشنی شرکت‌کنندگان اجاره‌ای – آفتاب نو | اخبار ورزشی

آفتاب نو- گروه سیاست: عصر امروز همزمان با برگزاری تجمعی محدود از سوی برخی جریان‌های سلطنت‌طلب در شهر مونیخ، بار دیگر موضوع سازماندهی‌های پشت‌پرده و تلاش برای پررنگ‌نمایی جمعیت، مورد توجه رسانه‌ها و کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. این تجمع که با فراخوان چندروزه از سراسر اروپا برگزار شد، در نهایت تنها با حضور چند هزار نفر شکل گرفت؛ رقمی که در مقایسه با جمعیت چندین میلیونی ایرانیان مقیم اروپا، بسیار ناچیز و دور از ادعاهای مطرح‌شده از سوی برگزارکنندگان بود.

در روزهای منتهی به این گردهمایی، تصاویر متعددی از تدارک اتوبوس، جمع‌آوری پول برای انتقال سلطنت‌طلبان بی‌پول به مونیخ، وعده‌های غذایی و حتی کمک‌های مالی برای انتقال افراد از شهرهای مختلف اروپایی منتشر شد. برخی گزارش‌ها نیز از حضور مهاجرانی از کشورهایی نظیر اوکراین حکایت داشت که با مشوق‌های مالی برای افزایش جمعیت به محل تجمع آورده شده‌اند.

نکته قابل توجه آن است که این نخستین‌ بار نیست که چنین الگوی سازماندهی مشاهده می‌شود. پیش‌تر نیز گروهک‌هایی همچون منافقین در برنامه‌های خود در اروپا، از شیوه‌های مشابه برای افزایش ظاهری تعداد شرکت‌کنندگان استفاده کرده بودند؛ رویکردی که اکنون به نظر می‌رسد به برخی جریان‌های سلطنت‌طلب نیز تسری یافته است. بارها شاهد بودیم که برای مثال وقتی رئیس جمهوری اسلامی ایران در مقر سازمان ملل در نیویورک حاضر می‌شد، جمعیتی ساندویچ‌به‌دست حوالی منهتن در حال قدم زدن بودند و پلاکاردهایی هم در دست گرفته بودند.

تناقض آشکار ماجرا آنجاست که طی سال‌های گذشته، بخشی از همین طیف رسانه‌ای و سیاسی خارج‌نشین، با ترسیم تصویری رؤیایی از زندگی در غرب، مردم داخل ایران را به مهاجرت تشویق می‌کردند و از «حمایت گسترده ایرانیان خارج از کشور» سخن می‌گفتند. اما امروز، حتی برای برگزاری یک تجمع سیاسی در قلب اروپا، ناچار به تدارک اتوبوس و مشوق‌های مالی شده‌اند؛ موضوعی که بیش از هر چیز، ضعف پایگاه اجتماعی واقعی آنان را آشکار می‌کند.

این در حالی است که راهپیمایی ۲۲ بهمن هر ساله در سراسر ایران و در ده‌ها شهر بزرگ و کوچک برگزار می‌شود و تنها یک فریم از تصاویر این راهپیمایی حاکی از آن است که میلیون‌ها نفر در آن شرکت می‌کنند؛ حضوری که بدون نیاز به مشوق‌های مالی و سازماندهی‌های پرهزینه خارجی، و با اتکا به پایگاه ذاتی و طبیعی مردمی انقلاب اسلامی شکل می‌گیرد.

مقایسه این دو صحنه ــ از تجمع چند هزار نفری با تدارکات ویژه در اروپا تا راهپیمایی میلیونی در شهرهای مختلف ایران ــ بیش از هر تحلیل دیگری گویای فاصله میان ادعا و واقعیت است؛ فاصله‌ای که نشان می‌دهد پروژه «نمایش جمعیت» در خارج از کشور، با واقعیت اجتماعی آن همخوانی چندانی ندارد و منافقین و سلطنت طلبان صرفاً در توییتر و اینستاگرام پروپاگاندا و سر و صدا دارند.