نقد و بررسی فیلم «بلندی‌های بادگیر» با بازی جیکوب آلوردی و مارگو رابی

 بعد از مدت‌ها انتظار اخیرا فیلم سینمایی «بلندی‌های بادگیر» در سینماهای جهان اکران شد. 

به نقل از فرارو، این نسخه نه تنها بازخوانی وفادارانه از رمان «بلندی‌های بادگیر» نیست. بلکه اثری مستقل و پرانرژی که به رغم همه ایرادات جهان خود را می‌سازد. جهانی متفاوت و مدرن. 

اگر نخستین تصویر مارگو رابی در نقش کتی را روی صخره‌های ورکشایر دیده باشید، شاید اولین واکنش شما این باشد که «او در کتاب هرگز اینقدر بی‌پروا نبوده». این همان چیزی که اقتباس «امرالد فنل» را از نسخه‌های پیشین متمایز می‌کند. در واقع این فیلم نسخه‌ای کلاسیک و محافظه‌کار از رمان نیست بلکه اثری بی‌پروا و جسورانه است که با نگاهی مدرن قصه آشنایی «کتی» و «هثکلیف» را بازگو می‌کند. 

اغراق در ملودرام و بازخوانی عشق

نقطه قوت فیلم، نیمه نخست که با دنیای کودکانه این دو کاراکتر شروع می‌شود. جایی که آن دو با هم آشنا می‌شوند. ماجرا هر چه جلوتر می‌رود «جیکوب آلوردی» و «مارگو رابی» پیچیدگی‌های این رابطه را بهترین شکل نشان می‌دهد. 

در عین حال فیلم عامدانه به سراغ درام رفته و سایر مسائل مانند نقدهای اجتماعی و سیاسی را به حاشیه برده یا کاملا نادیده گرفته. صحنه‌های پر از شور، طنز و تنش به وضوح نشان می‌دهند که در ملودرام فیلم اغراق شده. مانند سکانس‌های جاسوسی «کتی» از «ادگار» و «ایزابلا».

همین اغراق‌هاست که مخاطب تجربه‌ای متفاوت درباره «بلندی‌های بادگیر» دست پیدا کند. عشق نه یک احساس سرکوب‌شده و درونی بلکه نیرویی بیرونی و پیش‌برنده داستان است. همین تغییر زاویه فضای اثر را از حال‌وهوای سنگین و رازآلود نسخه‌های پیشین دور می‌کند و آن را به ملودرامی پرشور نزدیک‌تر می‌سازد. 

«مارگو رابی» در نقش «کتی» با تعادل بی‌پروایی و پشیمانی، نقشی پیچیده و جذاب ارائه می‌دهد. با این حال بدون تردید «جیکوب آلوردی» ستاره فیلم است. حس و ارتباط میان آن‌ها به درستی شکل گرفته. همین احساس نیروی محرکه فیلم است و بسیاری از لحظات هیجانی «بلندی‌های بادگیر» را شکل می‌دهد. 

«بلندی‌های بادگیر» با شروع پر قدرت در میانه مسیر گاهی کم جان می‌شود. صحنه‌های پر زرق و برق و موسیقی نیز ممکن است مانع از نزدیکی مخاطب به داستان شود. در واقع این جسارت «امرالد فنل» در اقتباس مدرن در برخی از لحظات با ضعف در انسجام داستان همراه است. 

این فیلم اقتباسی جسورانه است که هم جذابیت‌های بی‌نظیر و هم کاستی‌هایی دارد. بازیگری عالی، سکانس‌های به یاد ماندنی و در کنار طراحی صحنه و موسیقی گاه سطحی تجربه‌ای متفاوت برای مخاطب ایجاد می‌کند. 

در نهایت «بلندی‌های بادگیر» را باید فیلمی دانست که قطعا ارزش دیدن دارد اما مخاطب باید آماده باشد که ترکیبی متفاوت از زشتی، زیبایی و فاصله را ببیند.