ناکامی پرهزینه هندبال ایران در آسیا؛ وقتی حمایت بود، اما تصمیم درست، نه

بیست‌ودومین دوره مسابقات هندبال قهرمانی مردان آسیا به میزبانی کویت برگزار شد و تیم ملی ایران در مرحله گروهی با تیم‌های عربستان، ژاپن و استرالیا هم‌گروه بود. ملی‌پوشان ایران با پیروزی برابر استرالیا و دو شکست نزدیک مقابل عربستان و ژاپن، در رده سوم گروه قرار گرفتند و از صعود به جمع هشت تیم برتر بازماندند. با این نتیجه، تیم ملی ایران شانس حضور در مسابقات قهرمانی جهان را نیز از دست داد.
در ادامه رقابت‌ها، ایران موفق شد تیم‌های هند و استرالیا را شکست دهد، اما برابر چین تن به شکست داد. دیدار پایانی مقابل اردن نیز به علت آسیب دیدگی و کسالت برخی بازیکنان تیم ملی ایران برگزار نشد تا تیم ملی با عملکردی دور از انتظار، به کار خود در این دوره از رقابت‌ها پایان دهد.
در بررسی دلایل این ناکامی، باید به دو سال گذشته بازگشت؛ زمانی که تیم ملی در اختیار کادر فنی فعلی قرار گرفت. واقعیت این است که فدراسیون هندبال در این مدت حمایت قابل توجهی از تیم ملی داشت. با وجود شرایط اقتصادی، تیم ملی در تورنمنت‌های تدارکاتی متعددی از جمله مسابقات کشور‌های اسلامی، تورنمنت تونس و همچنین رقابت‌هایی در بحرین و اسپانیا شرکت کرد. چنین برنامه آماده‌سازی‌ای انتظار عملکردی به‌مراتب بهتر را از کادر فنی ایجاد می‌کرد؛ انتظاری که برآورده نشد.
یکی از نکات قابل تأمل، عدم شناخت کافی کادر فنی از بازیکنان بود؛ موضوعی که به‌ویژه در دیدار حساس مقابل عربستان به‌وضوح دیده شد. تیم ملی با پتانسیل موجود می‌توانست نتایج بهتری در مرحله گروهی کسب کند و حتی مانند دوره گذشته، سهمیه مسابقات جهانی را به دست آورد.
انتخاب بازیکنان و نحوه استفاده از آنها نیز محل انتقاد جدی کارشناسان قرار گرفت. حضور چهار بازیکن در یک پست که اقدامی غیرمعمول است، در حالی که دو نفر از آنها عملاً روی سکو‌ها بودند، پرسش‌برانگیز شد. همچنین استفاده نکردن از برخی خط‌زن‌ها و به‌کارگیری بازیکنان در پست‌های غیرتخصصی، از جمله تعویض‌های عجیب در جریان مسابقه، ضربه بزرگی به ساختار فنی تیم وارد کرد.
در دیدار مقابل ژاپن، تیمی که چند بازیکن اصلی شاغل در لیگ‌های اروپایی خود را به همراه نداشت و با ترکیبی جوان‌تر وارد مسابقات شده بود، انتظار می‌رفت ایران با اختلاف به پیروزی برسد. در شبی که بازیکنانی، چون پویا نوروزی‌نژاد، محمد رضا اورعی و محمد سیاوشی عملکرد خوبی داشتند، شکست برابر ژاپن برای کارشناسان قابل توجیه نبود. بسیاری از کارشناسان معتقدند ایران حتی می‌توانست برابر عربستان و ژاپن با اختلاف پیروز شود، چراکه از نظر مهره و توان فردی، برتری محسوسی داشت.
بدون تردید، صعود تیم ملی به مسابقات قهرمانی جهان می‌توانست به رشد و جان گرفتن دوباره هندبال ایران کمک کند و زمینه جذب اسپانسر را فراهم آورد؛ اما حالا کسب رتبه‌ای پایین‌تر از هشتم، بار دیگر این رشته را با سرخوردگی و عقب‌گرد مواجه کرده است.
از همان ابتدا نیز انتقاد‌هایی نسبت به انتخاب رافائل به‌عنوان سرمربی تیم ملی مطرح بود. کارشناسان اعتقاد داشتند او در سطح یک مربی طراز اول بین‌المللی و کار دربیار نیست و فدراسیون دست‌کم باید با نظارت و پشتیبانی فنی قوی‌تری از او حمایت می‌کرد. اگرچه سرمربی تیم ملی از هماهنگی با دستیارانش صحبت کرده بود، اما تصمیم‌گیری‌ها، انتخاب‌ها و مدیریت فنی مسابقات نشان داد این هماهنگی به نتیجه مطلوب نرسیده است.
در نهایت، انتظار می‌رود علیرضا پاکدل، رئیس فدراسیون هندبال، به همراه کمیته فنی با دقت و حساسیت بیشتری نسبت به انتخاب کادر فنی تیم ملی تصمیم‌گیری کنند. سرمربی تیم ملی باید از وزن فنی و مدیریتی لازم برخوردار باشد تا بتواند از تمام ظرفیت‌های موجود هندبال ایران استفاده کند. هرچند اتحاد و همدلی میان بازیکنان در این دوره وجود داشت، اما اشتباهات کادر فنی باعث شد این سرمایه ارزشمند به نتیجه نرسد و ناکامی تلخی برای هندبال ایران رقم بخورد.

                                                                                                                                                                           *کیوان طباطبایی